Pass the dutchie on the left hand side

Zo, op school gaat het goed. De eerste 12 studiepunten zijn in de pocket, leren voor de tentamens is onderweg en met een beetje geluk ben ik meteen klaar met Nederlands en Engels. En ik kan nu ook zeggen dat ik een belangrijke auditie eraan heb komen, waar ik heel erg veel zin in heb :)
En god wat wil ik veel reviewen nog. Ik schuif reviews voor Forbidden en Aborym op de lange baan, voorlopik ga ik alle tijd nodig hebben om het nieuw album van The Ocean te doorgronden. Wat concerten betreft, reken niet op verslagen tot maart, dan zijn Paganfest 2011, Epica, en misschien Sonata Arctica. En met een beetje geluk ga ik ook naar Children Of Bodom, Machinae Supremacy en Ensiferum! Wat een package!

• Amon Amarth heeft de studio betreden. Jippie!!
• Hier kan je het nieuwe album van God Dethroned alvast streamen. Under The Sign Of The Iron Cross komt op 19 november uit.
• De Duitse band Obscura is klaar met de opnames van het nieuwe album Omnivium. Het album komt in maart 2011 uit.
• Nieuwe clip van Death Angel kan je onderaan beluisteren
• En hetzelfde geld voor Yarilo van de Russische band Arkona
• Het nieuwe album van Agalloch, Marrow Of The Bone, kan ook gestreamd worden en wel hier.

• Een nieuw album van het eenmans leger en het ondode kwartet One Man Army And The Undead Quartet is in aantocht. The Dark Epic komt op 25 februari uit en zal songs met de titels Sandman Apocalypse, Stitch, The Pleasures Of Slavery en The Zombie Syndrome bevatten.
• Ook Korpiklaani is de studio in. Het nieuwe album Ukon Wacka komt op 4 februari uit. Hier kan je alvast een filmpje van de band in de studio bekijken, compleet met een nieuw nummer!
• En voor de Tolkien liefhebbers: Battlelore heeft het nieuwe album Doombound af en het komt op 28 januari uit in Europa

REVIEWS

Gwar – Bloody Pit Of Horror (Thrash Metal)

Tijd voor viezigheid, tijd voor Gwar! Bloody Pit Of Horror is het twaalfde album van deze ranzige punkmetallers. Waarom deze heren in die pakjes rondlopen ga ik je niet vertellen, dat zoek je zelf maar op.

Vanaf Zombies, March is het duidelijk dat Gwar niet heel erg aan hun geluid gesleuteld heeft. Sinds Violence has Arrived is hun geluid meer en meer richting metal geslopen. Op Bloody Pit Of Horror is de punk weer een beetje terug. Zombies, March is een uitstekend voorbeeld.

De kenmerkende schreeuwstem van frontman Dave, eh pardon, front-alien Oderus Urungus torent hoog boven de chaos van de drums en gitaar uit. Kennelijk worden er op dit album 8-snarige gitaren gebruikt, en dat hoor je wel. Maar Gwar haal geen technische capriolen uit. Songs als Storm Is Coming, Beat You To Death en Hail, Genocide zijn echt Gwar ten voeten uit.

Maar Gwar experimenteert ook een beetje. Na de harde opener Zombies, March komt Come The Carnivore, een doomy song, die in de verte wel een beetje aan Ahab doet denken. You Are My Meat is grotendeels akoestisch. Om dit nummer hangt een onheilspellende sfeer die nergens anders op het album terugkomt.

Nog twee aanraders: Tick Tits en KZ Necromancer. Deze laatste gaat over de “horror dokter van Auschwitz” Joseph Mengele, de “angel of death.” Vraag aan je opa en oma wat ie deed. Tick Tits heb ik bewust tot het laatst bewaard want het is denk ik het beste nummer van dit album en een uitstekende bloemlezing van alles waar Gwar voor staat. Lekker ruige thrash-punk, met een hoog comedy-gehalte, maar wel met een groot talent voor riffs.

Als Gwar je hiervoor al niks deed zal Bloody Pit Of Horror daar niks aan veranderen. Het album breit gewoon voort op de uitgebreide discografie van de band. Als Gwar wel je pakkie an is, of je gewoon lekker thrash metal wilt die zichzelf niet al te serieus neemt dan is Gwar perfect voor je. Bloody Pit Of Horror is een prima album dat door het gevarieerde songmateriaal de middenmoot weet te ontstijgen. Een klapper van een album is het echter niet. Maar ach, ook buitenaardse wezens worden een jaartje ouder.

77/100

Fejd – Eifur (Folk)

Ja, je leest het goed. Folk. Folk. Maar man, wat een goede folk. Fejd is een Zweedse band, opgericht door de broertjes Rimmerfors en leden van de metalband Pathos.

Heel leuk allemaal.

Ik was zo dom om niet naar Fejd te luisteren voor ik naar Wacken 2009 ging. Had ik dat maar gedaan, dan had ik nu kunnen zeggen dat ik Fejd live gezien had. Wat een lekkere muziek zeg. De muziek laat zich omschrijven als akoestische folk-rock. Letterlijk. De broertjes Rimmerfors spelen nyckelharpa, draailier en bouzouki en dat zijn dan ook de lead-instrumenten bij Fejd. Kennelijk speelt iemand keyboards maar ik denk dat hij de ook draailierspeler is, omdat ik duidelijk nyckelharpa en draailier samen hoor. De drums worden vanuit een metalbenadering gespeeld, dus een echt drumstel en af en toe lekkere twin-kick roffels.

Het album begint met Drängen Och Kråkan, een enorm lekker dansbaar deuntje. Zo’n ploert die zich in je hoofd nestelt en er niet meer uitkomt. Het hele album is doorspekt met dat soort nummers. Dansen en springen geblazen dus, op ondermeer Gryning, Farsot, Eifur en Yggdrasil. Ook melancholie komt aan bod, zoals op het korte, a capella gezongen Varstäv. Er staat ook een episch nummer op het album, het zeven minuten durende epos Arv.

Maar over het algemeen zijn de songs vrij opgewekt. Ik voel een soort natuurkracht achter de muziek, als of de Zweedse woudgoden zelf de muziek hebben opgeleukt met hun energie.

Fejd levert een erg leuk album af. Zeker voer voor folk metal liefhebbers en liefhebbers van Scandinavische folksmuziek. Jammer dat de songs op de tweede helft van het album een beetje eenheidsworst vormen. Maar verder is Eifur een lekker album. Een beetje vreemd maar wel lekker.

75/100

Amberian Dawn – End Of Eden (Symphonic Metal)

Sommige bands weten de succesformule al heel snel te vinden. Het Finse Amberian Dawn is zo’n band. Al op het eerste album River Of Tuoni liet de band een knap staaltje symfonische metal horen, met als grootste obstakel het onoriginele van hun muziek. Amberian Dawn klinkt namelijk als een kruising tussen Epica en klassieke Nightwish en wijkt daar niet vanaf. Opmerkelijk detail, net als Nightwish wordt Amberian Dawn geleid door een toetsenist die Tuomas heet.

De muziek is geen totale kopie van Nightwish. Amberian Dawn schrijft wat meer compactere songs en met uitzondering van het afsluitende War In Heaven blijft elk nummer netjes onder of net boven de vijf minuten. Het kopieergedrag is ook echt geen nadeel. End Of Eden bevat ongelovelijk sterke songs en het is duidelijk dat de band louter uit getalenteerde muzikanten bestaat.

Catchy songs met mooie sopraan zang van zangeres Heide Parviainen (wat is dat toch een rotnaam om te schrijven). 

Talisman, Come Now Follow en de single Arctica zijn alledrie lekker up-tempo meezingers. In Ghostly Echoes doen wat modernere keyboardgeluiden hun entree. De track is was experimenteler dan de voorgangers. Het volgende hoogtepunt is Blackbird. Deze song schreeuwt keihard “NIGHTWISH!!!” Maar gelukkig is het een erg goed nummer. Een nummer dat gegarendeerd de vuisten de lucht in krijgt . Field Of Serpents treed dan weer in de platgetreden power metal paden.

City Of Destruction begint met een heerlijke riff, die zo door de grootmeester Antonio Vivaldi geschreven had kunnen zijn. Het couplet doet wat progressiever aan, terwijl het refrein opgewekt en bijna danserig is. In deze song zit ook een gastbijdrage van toetsenwizard Jens Johansson.

Het aansluitende Virvatulen Laulu is een aparte track. Het is een symfonisch operastuk, een aria zo je wil. Zangeres Heidi gaat in duet met de Finse operazanger Markus Nieminen. Uitvoering: vlekkeloos. Instrumentatie: prachtig. Passend op album: mwoah. Nodig: nee. Geschikt voor iedereen: nee, maar wel voor iedereen die van dit soort muziek houdt. Mijn punt: leuke track, maar als ik naar een metalalbum luister wil ik eigenlijk metal, en geen opera. Het is een mooi lied en past bij het album  maar toch de vreemde eend in de bijt.

Afsluiter War In Heaven is een doomy track. Hij sleept maar voort en voort en treed nooit in up-tempo gebied. Ook hier zit een solo van Jens Johansson in. Een redelijk nummer, maar het laat me wel met een afwachtend gevoel. Het is alsof er nog een track na had moeten komen.

End Of Eden is een lekker plaatje geworden maar zeker niet meer dan dat. De band vindt het wiel niet opnieuw uit, maar heeft net iets dat ze uniek maakt. Liefhebbers van Nightwish met Tarja moeten Amberian Dawn zeker even checken. Voor mij is End Of Eden niks meer dan een lekker plaatje voor af en toe.

73/100

Ja, een beetje in de middenmoot vandaag. Ik heb nog geen keiharde knallers gehoord. Maar de nieuwe God Dethroned is over twee dagen uit dus dat wordt knallen geblazen!

En verder raad ik Deathspell Omega - Paracletus aan iedereen die van aparte (black) metal houdt aan. Ik kan er geen zinnig oordeel over kwijt, dus oordeel zelf!

JUKEBOX

Death Angel - Truce

Malevolent Creation - Slaughterhouse     

Arkona - Yarilo

Faanefjell - Hedningens Time

Versailles - Destiny -The Lovers-

Obscura - The Anticosmic Overload

Die Apokalyptischen Reiter - Friede Sei Mit Dir

Battlelore - House Of Heroes

Fejd - Gryning

Amberian Dawn - Arctica

Zo! Dat is veel! Ja, ik weet het, ik verwen jullie. Nou hup, ga wat doen met je leven!

Stay metal \,,/

Green people and bondage goat zombies

Mensen vragen me wel eens, wat vindt je nou zo goed aan die herrie die je metal noemt. Ik antwoord altijd trouw "dat weet ik niet, ik vind het gewoon goed." Waarom zeg ik dit? Omdat als ik het ware antwooord zeg, ik mensen toelaat in een wereld waar ze niet thuishoren. Zo voelt het voor mij in ieder geval. Hoe cliché het ook klinkt, metal voel je in je hart. Metal draait om emotie. In metalmuziek zit een zeker gevoel dat alleen merkbaar is voor hen die ervan houden. De rauwheid van de muziek en de energie van optredens vormen een uitlaatklep voor alle negatieve emoties, zowel van band als van publiek. Deze energie is nou eenmaal intens en als je er nu niet tegen kan zal je er nooit tegen kunnen. Toen Black Sabbath met hun eerste album kwam zei de mainstream "hier moeten wij niks van hebben." Maar een select groepje mensen zei "ik wil dit." Zij zagen dat de wereld die Sabbath creerde op die plaat niet zomaar een hoop herrie was. Zij zagen licht waar anderen duisternis zagen. En zo is het nog steeds. Je kan niet aan niet-fans uitleggen waarom Cannibal Corpse, die alleen maar over het vermoorden en martelen van mensen zingen zo veel fans hebben. Ik kan dat ook niet. Maar ik weet wel, dat metalheads schoonheid kunnen zien in dat wat de mainstream "herrie" noemt. Wij zien hoe mooi de rauwheid van Slayer is. Metal is een gevoel. Metal is een levensstijl. En om een bekende jazz-zanger te parafraseren: als je moet vragen wat metal is zal je het nooit weten.

NIEUWS

• Het nieuwe album van Belphegor zet de traditie van Dimmu Borgir voort (drie lastige woorden die geen relevantie met elkaar hebben) en noemt hun nieuwe album Blood Magick Necromance. Het artwork is ook al bekend en de schijf moet op 14 januari uitkomen. 
• Sceptic Flesh heeft de opnames van hun nieuwe album voltooid. Ze werkten samen met het Prague Philharmonic en Peter Tägtgren. De plaat moet in het eerste kwartaal van 2011 uitkomen.
• In Flames is de studio in voor hun eerste album zonder Jesper Strömbladt.
• Ex-Mushroomhead gitarist JJ Righteous is overleden. Hij speelde op de eerste drie album van de band, Mushroomhead, Superbuick en M3.
• Het nieuwe album van de Duitse vikingen van Varg heet Wolfskult en komt op 25 februari uit. Dat geeft me een maand om het album in me op te nemen voor Paganfest 2011.
• De nieuwe dvd van Behemoth is uit. Geen nieuws meer over Nergal.
• Het nieuwe album van Die Apokalyptischen Reiter heet Moral & Wahnsinn en zal ook op 25 februari uitgebracht worden.
• Samael heeft het nummer Antigod, van hun nieuwe EP op myspace gezet. 

REVIEWS

Madball – Empire (Hardcore)

Madball. De koningen van de hardcore. De meesters, de vernietigers. En de koning zet de kroon nog maar eens steviger op want Empire is een verscheurend monster van een album zoals dat alleen in New York gemaakt kan worden!

Vanaf opener Invigorate is het duidelijk dat Madball weer kont gaat schoppen. De kenmerkende stem van zanger Freddy Cricien doorboort je trommelvliezen en de opzwepende muziek dwingt je om te moshen. Madball heeft altijd hardcore vanuit een metalbenadering gespeeld en volgens Freddy wilde men dit keer meer vanuit hardcore schrijven (Aardschok 11 2010). Madball heeft echter nog steeds metalballen! De songs zijn wel korter en tjokvol energie dus met de hardcore attitude zit het wel snor.. Van snelle beukers als Glory Years, Spider’s Web en R.A.H.C. (Real American Hardcore) tot groovende monsters als Con Fuerza en Timeless, Empire heeft het allemaal.

De boodschap is nog steeds eerlijkheid, respect, voor jezelf opkomen en vechten om ellende te boven te komen. Dat is een aspect van hardcore dat vaak vergeten word. Hoewel de muziek hondsagressief is, is de boodschap altijd positief.

Ik ken de hardcore scene niet bijzonder goed, maar voor mij heeft Madball de beste hardcore plaat van dit jaar, en misschien zelfs van hun hele carriere afgeleverd.

Madballs keizerrijk is andermaal onoverwonnen!!

90/100

Gwydion – Horn Triskelion (Folk/Viking Metal)

Folk/viking metal uit Portugal, het kan niet veel gekker worden! Oh nee wacht, dat kan wel. Gwydion is namelijk GOEDE folk/viking metal uit Portugal!!

Van de obligate instrumentale opener tot afsluiter Six Trials To Become A Beerzerker (geen typfout!) staat Horn Triskelion vol prima uitgevoerde folky viking metal.

De eerste echte track Fara I Viking trapt al prima af. Gwydion beheerst de kunst van het goed keyboarden en ook de samenzang is toppie. Natuurlijk is geen folk metal plaat compleet zonder drinklied en op Horn Triskelion heet het drinklied Mead Of Poetry. Het valt me op dat Gwydion op dit album een goede balans tussen hupse deuntjes en epische metal heeft gevonden. Vooral Mead Of Poetry en Odhinns Cult (hoomba hoomba hoomba-HEY!) zijn lekker springerig. Niets wordt te veel gebruikt en de nummers lijken niet op elkaar.

Tot mijn grote verassing doet in Triskelions Horde Is Nigh een doedelzak zijn intrede. Ik geloof dat dit een conceptalbum is, maar ik weet het niet zeker.

The Terror Of The Northern klinkt exact als de titel doet vermoeden: lekker duister, met teksten over bloeddorstige vikingen.

Ik weet eigenlijk niet zoveel te zeggen. Dit is gewoon een goed album. De mix had wat beter gekund, de gitaren worden overstemd door de drums en keyboards. Voor de rest is Horn Triskelion gewoon lekker folk/viking metal. Niet voor mensen die iets bijzonders willen, wel voor de liefhebber.

70/100

JUKEBOX

Gwydion - Horn Triskelion

Madball - Dark Horse

Stay metal \,,/

Just dumpin'

Ja ja, daar issie weer hoor! Ik wil van mijn reviews af dus dit word een kort introotje.

Zo, klaar!

Elvenking – Red Silent Tides (“Folk”/Power Metal)

Elvenking was de laatste album wat aan het zwalken met hun muzikale koers. Na drie albums van Skyclad-achtige folk/power metal toonde The Scythe een volwassener, donker, en meer sinistere kant van het Italiaanse vijf (inmiddels zes)tal. Opvolger Two Tragedy Poets (And A Caravan Of Weird Figures) ging weer terug naar de folkkant, en was een vermakelijk album om te luisteren. Nu is er Red Silent Tides en weer veranderd Elvenking van koers.

Red Silent Tides elimineert vrijwel álle folk elementen die nog in Elvenkings muziek zaten. De viool is naar de achtergrond verdrongen, en zijn plaats wordt ingenomen door catchy gitaar- en dito zanglijnen. Er is hier echter een reden voor. In 2007 is violist Elyghen wegens werkomstandigheden tijdelijk naar Ierland verhuist. En omdat de band kennelijk toch verder wil, is hij tijdelijk vervangen door ene Lethien. Lethien is echter een studiokracht en zal Elyghen niet vervangen. Dat is volgens mij de reden voor deze koerswijziging.

Maar is deze nieuwe koers slecht?  Bij Odin nee! Red Silent Tides levert een stel uitstekende songs op. Waaronder de romantische opener Dawnmelting en het übercatchy The Last Hour.

De nummers zijn pakkend, en lekker om op te headbangen. Zanger Damnagoras is er zeker op vooruit gegaan sinds Heathenreel. Op What’s Left Of Me keert de viool prominenter terug.

Red Silent Tides is een bewijs dat Elvenking vooruit gaat. Het heeft niet veel meer met Heathenreel of Wyrd te maken, maar het is nog steeds onmiskenbaar Elvenking. Fans die een nieuwe Heathenreel verwachten worden dan ook teleurgesteld. Fans van catchy metal, en misschien wel fans van progrock kunnen hier wel wat mee. Zodra dit album op je gegroeid is is het een Italiaanse parel.

80/100

Dååth – Dååth (Death Metal)

Dååth werdt een paar jaar geleden aangehaald als hét nieuwe metaltalent. Roadrunner zette een intensieve advertentiecampagne op touw en het duurde niet lang voor iedereen van de jonge band uit Atlanta. De twee albums The Hinderers en The Concealers waren innovatieve werkjes, met een soort death/thrash metal dat we nog niet gehoord hadden. En nu, ruim anderhalf jaar later sinds The Concealers, hebben we het zelfgetitlede album.

Dååth heeft geen ingrijpende stijlveranderingen doorgevoerd. Het enige dat veranderd is, is de afwezigheid van uitgesponnen keyboardlijnen. Dat valt simpel te verklaren: hun toetsenist is hem gepeerd. De extreme zang van Sean Z gaat door merg en been en is één van de troefkaarten van deze band. De andere kaart komt van de gitaartandem Eyal Levi/Emil Werstler. Ongelofelijk wat deze twee uit hun vingers persen. Deze samenwerking levert knalharde nummers op als Destruction/Restoration, Indestructible Overdose en Arch –Enemy- Misanthrope.

Deze plaat heeft een, zeker in de eerste helft van het album, nerveuze sound. Alles klinkt heel springerig, van de hak op de tak en het lijk alsof de groep te veel in de nummers heeft willen persen. Vooral drummer Kevin Talley kan er wat van. Hij is een zeer getalenteerde drummer, met een stevige bassdrumreflex (de man heeft bij Chimaira gespeeld, dat zegt wat), maar hij speelt zowat om de twee maten een break of roffel. Nooit speelt hij, zoals drummers dat noemen, “in dienst van het nummer”. Hij klinkt alsof hij vastbesloten is te laten zien wat hij kan. En dat is prima in een drumsolo, maar niet tijdens nummers. Het klinkt allemaal erg vervelend in je oren, zeker met een mp3 speler.

Ook ontbreekt enige structuur: riffs worden maar één keer per nummer gebruikt en nooit lang. De nummers duren gemiddeld drie minuten maar worden zo propvol geluiden gestouwd dat het niet fijn luistert.

Gelukkig hebben we wel nog de goede nummers, zoals Oxygen Burn, Manufactured Insomnia en vooral N.A.T.G.O.D.

Maar door het chaotische schrijven van de band is het onmogelijk deze plaat een hoog cijfer te geven. Ondanks het talent dat deze band heeft is deze vierde plaat niet van hetzelfde niveau als The Hinderers. Sterker nog, het ligt er ver beneden. Mij leek dit een goede kans om een goed naar Dååth te gaan luisteren maar ik blijf wel bij de vorige twee albums. Jammer maar helaas.

65/100

Cradle Of Filth – Darkly, Darkly, Venus Aversa (Extreme Gothic Metal)

Holy mother of Lord, Cradle Of Filth!! We hadden het aan kunnen zien komen toen Lilith Immaculate werd uitgebracht maar eigenlijk hadden we het niet verwacht. Cradle Of Filth is er in geslaagd weer een stapje verder op de snelheidsladder te klimmen.  

Oke, we kunnen er moeilijk omheen: de hoogtijdagen van Cradle Of Filth liggen ver achter ons. Na Midian heeft CoF nooit meer een plaat van datzelfde niveau kunnen maken. Damnation And A Day kwam nog wel in de buurt, maar met Nymphetamine en vooral Thornography leek het wel alsof de houdbaarheidsdatum verstreken was. De Britten lieten ook hun vampierlook achter zich en waagden zich aan een gothic S&M stijl (kom op jongens, tegen de 40 en nog strakke leren broekjes en visnetshirts). In 2008 kwam Godspeed On The Devils Thunder. Godspeed was een terugkeer naar de felle, in-your-face sound van weleer. Maar ik vond dat de plaat iets miste.

De bezetting is iets veranderd. Gitarist Paul Allender, bassist Dave Pybus en boegbeeld Dani Filth zijn zoals gewoonlijk nog steeds van de partij. Charles Hedger is vervangen door de terugkerende James McIllroy. Op toetsen vinden we nu Ashley Ellylon, voorheen werkzaam bij Amerikaanse collega’s Abigail Williams. Hmm, interessant… Abigail Williams is nu al hun symphonische invloeden kwijt en CoF klinkt bombastischer dan ooit. Ach, ik beeld het me vast in.

De muziek dan. Darkly, Darkly, Venus Aversa is zoals gezegd een tandje sneller dan zijn (haar?) voorganger. Al bij het eerste nummer, The Cult Of Venus Aversa, is dat te horen. Een barokachtig intro dat al snel duister wordt en waarin een sinistere vrouwenstem ons toespreekt. Vervolgens barst de song open met Dani’s hemeltergende vocalen. Het album beukt maar door en gunt ons weinig rust. Vanaf The Persecution Song kruipen er meer melodische leads in de muziek en word er iets aan snelheid ingewonnen. Betekend dit dat er helemaal niks spannends meer gebeurd? Jawel. Luister maar naar het eerder genoemde Lilith Immaculate. Een auraal speedfest waar menig power metal band nog heel wat van kan leren! En dan die vrouwenzang! Gewoon hemels.

Tegen het einde krijgen we nog Forgive Me Father (I Have Sinned). Een typische single. Erg poppy (voor CoF standaard) en té melodieus naar mijn smaak. Nou, voor CoF maatstaven dan. Waarom juist deze song als single wordt uitgegeven is me een raadsel want CoF zal toch nooit op reguliere radio of tv gedraaid worden. Ook geeft de track een compleet verkeerd beeld van het album. Hoewel het wel een mooi lokaas is voor mensen die met dit nummer voor het eerst in aanraking komen met CoF.

Beyond Eleventh Hour sluit het album mooi af, met alle elementen uit de voorafgaande songs.

Darkly, Darkly, Venus Aversa is een nóg betere plaat geworden dan Godspeed On The Devils Thunder. Het niveau van Cruelty And The Beast wordt weliswaar niet gehaald, maar wees eerlijk, Cruelty was een meesterwerk en dat zullen ze nooit meer overtreffen. Hang dus niet meer in het verleden en geniet van wat de huidige Cradle Of Filth ons brengt: een knaller van een plaat!

Oh en nog iets: Cradle Of Filth is GEEN black metal, zijn ze nooit geweest, en zullen ze ook nooit worden dus hou op met erover te zeiken!!!! Dat is alles wat ik daarover kwijt wil.

94/100

Machinae Supremacy – A View From The End Of The World (SID Metal) 

In mijn review van Melechesh schreek ik al dat het tegenwoordig verdomd lastig is om als artiest uniek te zijn. Ik noemde een aantal bands op en in dat lijstje stond ook Machinae Supremacy. Wat maakt deze jonge Zweedse band, waar bijna geen hond van gehoord heeft dan zo uniek? Heel simpel: ze versmelten twee werelden naadloos met elkaar: games, en metal. En niet in de zin dat ze Halo Reach spelen tijdens concerten! Nee, nee, Machinae Supremacy maakt lekkere Zweedse power/heavy metal en doorspekt deze met een assortiment aan Commodore ’64 gamegeluiden. Erg retro, maar toch modern. A View From The End Of The World is hun vierde album, vijfde als je de soundtrack voor de game Jets ‘N’ Guns meetelt. Laten we eens kijken hoe het geworden is.

A View From The End Of The World staat bomvol met echte Machinae Supremacy nummers. Van het straightforward titelnummer tot het epische en met keyboards volgegooide Remnant (March Of The Undead IV). Daartussenin krijgen we onder andere Force Feedback, een MS-track ten top. Heerlijke riffs, de kenmerkende geluidjes die zich tussen de dikke laag gitaren doorweven, en dat alles wordt overgoten met de ietwat aparte stem van frontman Robert Stjärnström. Het eerste deel van het album bevat naar mijn idee meer “serieuze” songs. Nummers als Persona, Rocket Dragon en Nova Prospekt handelen over oorlog, het leven in een verzonnen wereld en dat soort dingen. Het korte intro World Of Light luid Shinigami in. Manga/anime fans opgelet: deze track gaat overduidelijk over Death Note. Een lekker up-tempo track, met een heerlijk refrein. Cybergenesis weet mij (nog) niet echt te overtuigen, wellicht moet ik het album nog maar een paar keren beluisteren. Wat me wel meteen trekt is het geweldige intro van Action Girl. Je kan de 8-bit poppetjes gewoon zien wandelen door een 8-bit wereld. Het roept beelden van Pokemon bij me op.

De volgende twee nummers zijn pure gamer-anthems. Crouching Camper Hidden Sniper is een haatsong voor   campers/snipers in shootergames. Robert zingt “I’m gonna do you a favor an not t-bag you for your behaviour”. Indiscriminate Murder Is Counter-Productive gaat dan weer over een gamer die een aanwijzing moet vinden maar iedereen uitmoord in de game. Twee erg leuke liedjes.

The Greatest Show On Earth is een ode aan de computergeneratie, en aan alles online. Dit lied is zo catchy dat het verboden zou moeten worden! Lekker refrein, lekkere solo en weer die fantastische gamegeluiden. En afgesloten wordt er zoals ik al zei met het epische Remant.

De sfeer van dit album is onbeschrijfelijk. Er steekt een hoop woede in, maar tegelijkertijd verteld de band je ook om nooit op te geven. Het is een erg positief album. Wat MS speciaal maakt is niet de drums, gitaar of zang, deze zijn uitstekend, maar toch redelijk basis. Erg technisch materiaal zal je niet aantreffen. De nummers hebben allemaal hun eigen identiteit en sound, ze lijken geen van alleen op elkaar. De variëteit aan gamegeluidjes is ook erg groot.

Ik heb me uitstekend vermaakt met A View From The End Of The World. Het is zonder twijfel Machinae Supremacy’s beste en meest gevarieerde album tot nu toe. Liefhebber van de Commodore ’64 moeten dit zeker beluisteren, maar ook fans van eigenzinnige unieke metal, hell, zelfs rock liefhebbers, moeten MS een kans geven. De zang zal wat gewenning vragen maar als je daar eenmaal voorbij bent is Machinae Supremacy gewoon één van de beste onbekende bands ter wereld. En dan ga ik nu op zoek naar de game The Great Giana Sisters, niet om te spelen, puur voor de soundtrack.

92/100

Zo, daar ben ik vanaf. Nu ben ik klaar voor november. En speaking of november, hier zijn de aankomende releases, zoals altijd gebruik ik de de lijst die op www.aardschok.com staat.

NOVEMBER

Aborym - Psychogrotesque
Russel Allen & Jorn Lande - The Showdown
Atheist - Jupiter
Bon Jovi - Greatest Hits - The Ultimate Collection 
Broughton’s Rules - Bounty Hunter 1853
Breed - Another War
Cough - Ritual Abuse
Crematory - Black Pearls (Best Of)
Engel - Threnody

GOD DETHRONED - UNDER THE SIGN OF THE IRON CROSS
Golden Resurrection - Glory To My King
Hardcore Superstar - Split Your Lip
Hate - Erebos
GWAR - BLOODY PIT OF HORROR
Heaven & Hell - Neon Knights: 30 Years - Live At Wacken CD/DVD
Intronaut - Valley Of Smoke
Instanzia - Ghosts
Yngwie Malmsteen - Relentless
Milking The Goatmachine - Seven... A Dinner For One
MUSHROOMHEAD - BEAUTIFUL STORIES FOR UGLY CHILDREN
My Chemical Romance - Danger Days: The Life Of The Fabulous Killjoys
Nelson - Lightning Strikes Twices
Nucleus Torn - Andromeda Awaiting
Pallas - XXV
Phobia - Unrelenting
Poison Sun - Virtual Sin
The Poodles - No Quarter (Live)
The Poodles - In The Flesh (DVD)
SAMAEL - ANTIGOD
Sapiency - Fate’s End
Sargeist - Let The Devil In
Shining (ZWE) - Shining VII
SODOM - IN WAR AND PIECES
Social Distortion - Hard Times And Nursery Rhymes
Solefald - Norrøn Livskunst
Stonegard - Live At Rockefeller DVD
Therapy? - We’re Here To The End
Times Of Grace - Hymn Of A Broken Man
Traktor - Early Adopter
Underoath - Disambiguation
Vogelfrey - Wiegenfest
While Heaven Wept - Triumph: Tragedy: Transcendence-Live CD/DVD

DECEMBER

The Damned Things - Ironiclast
IZEGRIM - CODE OF CONSEQUENCES
Maiden United - Mind The Acoustic Pieces
PANZERCHRIST - REGIMENT
Searching For Calm - Celestial Greetings
Sinister - Legacy Of Ashes
Stormwarrior - Heathen Warrior
The Shadow Theory - Behind The Black Veil
Todtgelichter - Angst
Weedeater - Jason... The Dragon

JANUARI

Magnum - The Visitation 
StoneLake - Shades Of Eternity
Team Cybergeist - How To Destroy Something Beautiful
Timo Tolkki - Return To Dreamscape
Tokyo Blade - 1000 Men Strong
U.D.O. - REV-RAPTOR

Stay Metal \,,/

Old men can still kick ass!!

Zo, daar ben ik weer. Eventjes een kort blogje nu. Ik zit op dit moment in de mediatheek op school en moet nog ruim drie kwartier wachten op de volgende les. In de tussentijd heb ik een review van toch wel een verplichte aanschaf geschreven, de nieuwe Helloween. Ook heb ik leuk nieuws gekregen dat hieronder te lezen is.


NIEUWS

• Op 13 december komt het nieuwe album van Motorhead uit. Het heet The World Is Yours en ik wil wedden dat het weer typisch Motorhead zal zijn!

Tracklisting:

1. Born To Lose
2. I Know How To Die
3. Get Back In Line
4. Devils In My Head
5. Rock ‘N’ Roll Music
6. Waiting For The Snake
7. Brotherhoof Of Man
8. Outlaw
9. I Know What You Need
10. Bye Bye Bitch Bye Bye

• Nieuwe videoclips: Angelus Apatrida en Kamelot (Zie jukebox)
• Verwacht geen nieuw album van Pain tot mei 2011. Peter Tagtgren zegt druk bezig te zijn met nummers schrijven, maar dat hij er nog minstens drie of vier nodig heeft voor ze kunnen beginnen met de opnames.

Helloween – 7 Sinners (Power/Speed Metal)

Een paar dagen na Halloween is er Helloween. De Duitse band belichaamt al ruim 26 jaar alles waar de Duitse power/heavy metal scene voor staat. 7 Sinners is al het 15^e album van de sympathieke Duitsers. Op een korte periode waarin de band niet wist welke richting ze uit moest na (een periode die resulteerde in drollen als Chameleon en vooral Pink Bubbles Go Ape en die uiteindelijk resulteerde in het vertrek van Michael Kiske) heeft Helloween altijd ijzersterke albums afgeleverd. Met Master Of The Rings werd de stijgende lijn hervat, en met The Dark Ride werd Helloween andermaal aan de top van met metalfirmament vastgespijkerd. Vanaf dan zou de groep alleen maar steviger worden, en al deze metalwoede kwam tot uiting in het woeste, bikkelharde Gambling With The Devil. En wie dacht dat Helloween niet harder kon dan op dat album komt bedrogen uit.

Want Helloween heeft andermaal de agressie verhoogd. Het midtempo Where The Sinners Go laat ons meteen horen dat Helloween nog kan rocken, maar tegelijkertijd best duister kan zijn voor een power metalband. De single Are You Metal doet vermoeden dat het hier om een erg “cheesy” nummer gaat. De waarheid is echter dat we hier een power metal anthem van jewelste hebben. Er zit een zekere woede, boosheid zo je wilt, in maar ook een ongelofelijke pakkende melodie. Dat refrein smeekt er gewoon om om keihard mee gebruld te worden.

Een vervolg op een track uit 1994? Jawel, Who Is Mister Madman is een vervolg op Perfect Gentleman, van Master Of The Rings. Het intro leent een melodie uit dat nummer. Maar waar Perfect Gentleman een midtempo “armen in de lucht en zing”  nummer is, gaat het hier om een keihard metallied vol boosheid en frustratie. De “ perfect gentleman” zit nu in een gekkenhuis en hij is daar niet bepaald blij mee.

Een groot deel van de sound van Helloween ligt natuurlijk in de stem van Andi Deris.

Of het nou laag, hoog of nog hoger is, Deris zingt het allemaal, en zonder schijnbaar ongemak. Het mooie is, dat Deris erin slaagt om boos te klinken als hij in de hoogste regionen van zijn stem zingt. Zijn stem is zacht als fluweel, maar heeft tegelijkertijd een scherpe rand. En zijn bereik is natuurlijk ontzagwekkend.

Ik zal niet elk nummer meer apart behandelen want er gebeurd zoveel dat het onmogelijk allemaal te bespreken is. Een power metal band, en vooral een band als Helloween, heeft een groot deel van de herkenbare sound aan de refreinen te danken. Ook op 7 Sinners hebben alle songs een herkenbaar en heerlijk refrein. Luister maar naar World Of Fantasy en If A Mountain Could Talk. De laatste is een oproep aan de mensheid om meer aan de planeet te denken.

The semi-ballad The Smile Of The Sun is een minder geslaagde poging. Het nummer heeft niet genoeg kracht om de aandacht erbij te houden. Jammer.

Deze misser wordt ruimschoots goedgemaakt het de andere uitstekende songs. De furieuze tracks My Sacrifice en Long Live The King, één van de snelste songs van de band ooit, worden afgewisseld met midtempo nummers als You Stupid Mankind en The Saint, The Fool, The Sinner.

De keyboards worden regelmatig bovengehaald en op My Sacrifice worden zelfs symfonische stukken gesimuleerd. Uiteindelijk komt alles samen in Far In The Future, een zeven minuten durend epos waarin van alles gebeurt.

7 Sinners is één van de beste Helloween albums geworden. Het heeft werkelijk alles: snelle power metal, meezingers, een (niet zo goede) ballad, een epische track, smaakvolle keyboardjes, vette riffs en solo’s, beukende drums en fabelachtige zang. Het is meer van alles, en in dit geval is meer goed. Het album wordt nooit saai om naar te luisteren omdat de nummers allemaal een eigen gezicht en sound hebben. De mannen worden dan wel ouder, het lijkt wel dat hoe ouder ze worden, hoe agressiever ze klinken. 7 Sinners is zonder twijfel één van de beste album van dit jaar. Kopen!!

93/100

JUKEBOX

Kamelot - Hunter's Season

Angelus Apatrida - Blast Off

Zo, dat was een leuke update. Verwacht binnen korte tijd reviews van Elvenking, Cradle Of Filth en Daath. Misschien dat ik ook nog reviews kan schrijven voor Forbidden en Firewind, maar voorlopig zie ik dat even niet gebeuren in verband met schoolopdrachten. Oh, en morgen komt de nieuwe Machinae Supremacy uit. Er zijn al een vijftal tracks gratis op internet te vinden, zeker even opzoeken!

Stay metal! \,,/