Just dumpin'

Ja ja, daar issie weer hoor! Ik wil van mijn reviews af dus dit word een kort introotje.

Zo, klaar!

Elvenking – Red Silent Tides (“Folk”/Power Metal)

Elvenking was de laatste album wat aan het zwalken met hun muzikale koers. Na drie albums van Skyclad-achtige folk/power metal toonde The Scythe een volwassener, donker, en meer sinistere kant van het Italiaanse vijf (inmiddels zes)tal. Opvolger Two Tragedy Poets (And A Caravan Of Weird Figures) ging weer terug naar de folkkant, en was een vermakelijk album om te luisteren. Nu is er Red Silent Tides en weer veranderd Elvenking van koers.

Red Silent Tides elimineert vrijwel álle folk elementen die nog in Elvenkings muziek zaten. De viool is naar de achtergrond verdrongen, en zijn plaats wordt ingenomen door catchy gitaar- en dito zanglijnen. Er is hier echter een reden voor. In 2007 is violist Elyghen wegens werkomstandigheden tijdelijk naar Ierland verhuist. En omdat de band kennelijk toch verder wil, is hij tijdelijk vervangen door ene Lethien. Lethien is echter een studiokracht en zal Elyghen niet vervangen. Dat is volgens mij de reden voor deze koerswijziging.

Maar is deze nieuwe koers slecht?  Bij Odin nee! Red Silent Tides levert een stel uitstekende songs op. Waaronder de romantische opener Dawnmelting en het übercatchy The Last Hour.

De nummers zijn pakkend, en lekker om op te headbangen. Zanger Damnagoras is er zeker op vooruit gegaan sinds Heathenreel. Op What’s Left Of Me keert de viool prominenter terug.

Red Silent Tides is een bewijs dat Elvenking vooruit gaat. Het heeft niet veel meer met Heathenreel of Wyrd te maken, maar het is nog steeds onmiskenbaar Elvenking. Fans die een nieuwe Heathenreel verwachten worden dan ook teleurgesteld. Fans van catchy metal, en misschien wel fans van progrock kunnen hier wel wat mee. Zodra dit album op je gegroeid is is het een Italiaanse parel.

80/100

Dååth – Dååth (Death Metal)

Dååth werdt een paar jaar geleden aangehaald als hét nieuwe metaltalent. Roadrunner zette een intensieve advertentiecampagne op touw en het duurde niet lang voor iedereen van de jonge band uit Atlanta. De twee albums The Hinderers en The Concealers waren innovatieve werkjes, met een soort death/thrash metal dat we nog niet gehoord hadden. En nu, ruim anderhalf jaar later sinds The Concealers, hebben we het zelfgetitlede album.

Dååth heeft geen ingrijpende stijlveranderingen doorgevoerd. Het enige dat veranderd is, is de afwezigheid van uitgesponnen keyboardlijnen. Dat valt simpel te verklaren: hun toetsenist is hem gepeerd. De extreme zang van Sean Z gaat door merg en been en is één van de troefkaarten van deze band. De andere kaart komt van de gitaartandem Eyal Levi/Emil Werstler. Ongelofelijk wat deze twee uit hun vingers persen. Deze samenwerking levert knalharde nummers op als Destruction/Restoration, Indestructible Overdose en Arch –Enemy- Misanthrope.

Deze plaat heeft een, zeker in de eerste helft van het album, nerveuze sound. Alles klinkt heel springerig, van de hak op de tak en het lijk alsof de groep te veel in de nummers heeft willen persen. Vooral drummer Kevin Talley kan er wat van. Hij is een zeer getalenteerde drummer, met een stevige bassdrumreflex (de man heeft bij Chimaira gespeeld, dat zegt wat), maar hij speelt zowat om de twee maten een break of roffel. Nooit speelt hij, zoals drummers dat noemen, “in dienst van het nummer”. Hij klinkt alsof hij vastbesloten is te laten zien wat hij kan. En dat is prima in een drumsolo, maar niet tijdens nummers. Het klinkt allemaal erg vervelend in je oren, zeker met een mp3 speler.

Ook ontbreekt enige structuur: riffs worden maar één keer per nummer gebruikt en nooit lang. De nummers duren gemiddeld drie minuten maar worden zo propvol geluiden gestouwd dat het niet fijn luistert.

Gelukkig hebben we wel nog de goede nummers, zoals Oxygen Burn, Manufactured Insomnia en vooral N.A.T.G.O.D.

Maar door het chaotische schrijven van de band is het onmogelijk deze plaat een hoog cijfer te geven. Ondanks het talent dat deze band heeft is deze vierde plaat niet van hetzelfde niveau als The Hinderers. Sterker nog, het ligt er ver beneden. Mij leek dit een goede kans om een goed naar Dååth te gaan luisteren maar ik blijf wel bij de vorige twee albums. Jammer maar helaas.

65/100

Cradle Of Filth – Darkly, Darkly, Venus Aversa (Extreme Gothic Metal)

Holy mother of Lord, Cradle Of Filth!! We hadden het aan kunnen zien komen toen Lilith Immaculate werd uitgebracht maar eigenlijk hadden we het niet verwacht. Cradle Of Filth is er in geslaagd weer een stapje verder op de snelheidsladder te klimmen.  

Oke, we kunnen er moeilijk omheen: de hoogtijdagen van Cradle Of Filth liggen ver achter ons. Na Midian heeft CoF nooit meer een plaat van datzelfde niveau kunnen maken. Damnation And A Day kwam nog wel in de buurt, maar met Nymphetamine en vooral Thornography leek het wel alsof de houdbaarheidsdatum verstreken was. De Britten lieten ook hun vampierlook achter zich en waagden zich aan een gothic S&M stijl (kom op jongens, tegen de 40 en nog strakke leren broekjes en visnetshirts). In 2008 kwam Godspeed On The Devils Thunder. Godspeed was een terugkeer naar de felle, in-your-face sound van weleer. Maar ik vond dat de plaat iets miste.

De bezetting is iets veranderd. Gitarist Paul Allender, bassist Dave Pybus en boegbeeld Dani Filth zijn zoals gewoonlijk nog steeds van de partij. Charles Hedger is vervangen door de terugkerende James McIllroy. Op toetsen vinden we nu Ashley Ellylon, voorheen werkzaam bij Amerikaanse collega’s Abigail Williams. Hmm, interessant… Abigail Williams is nu al hun symphonische invloeden kwijt en CoF klinkt bombastischer dan ooit. Ach, ik beeld het me vast in.

De muziek dan. Darkly, Darkly, Venus Aversa is zoals gezegd een tandje sneller dan zijn (haar?) voorganger. Al bij het eerste nummer, The Cult Of Venus Aversa, is dat te horen. Een barokachtig intro dat al snel duister wordt en waarin een sinistere vrouwenstem ons toespreekt. Vervolgens barst de song open met Dani’s hemeltergende vocalen. Het album beukt maar door en gunt ons weinig rust. Vanaf The Persecution Song kruipen er meer melodische leads in de muziek en word er iets aan snelheid ingewonnen. Betekend dit dat er helemaal niks spannends meer gebeurd? Jawel. Luister maar naar het eerder genoemde Lilith Immaculate. Een auraal speedfest waar menig power metal band nog heel wat van kan leren! En dan die vrouwenzang! Gewoon hemels.

Tegen het einde krijgen we nog Forgive Me Father (I Have Sinned). Een typische single. Erg poppy (voor CoF standaard) en té melodieus naar mijn smaak. Nou, voor CoF maatstaven dan. Waarom juist deze song als single wordt uitgegeven is me een raadsel want CoF zal toch nooit op reguliere radio of tv gedraaid worden. Ook geeft de track een compleet verkeerd beeld van het album. Hoewel het wel een mooi lokaas is voor mensen die met dit nummer voor het eerst in aanraking komen met CoF.

Beyond Eleventh Hour sluit het album mooi af, met alle elementen uit de voorafgaande songs.

Darkly, Darkly, Venus Aversa is een nóg betere plaat geworden dan Godspeed On The Devils Thunder. Het niveau van Cruelty And The Beast wordt weliswaar niet gehaald, maar wees eerlijk, Cruelty was een meesterwerk en dat zullen ze nooit meer overtreffen. Hang dus niet meer in het verleden en geniet van wat de huidige Cradle Of Filth ons brengt: een knaller van een plaat!

Oh en nog iets: Cradle Of Filth is GEEN black metal, zijn ze nooit geweest, en zullen ze ook nooit worden dus hou op met erover te zeiken!!!! Dat is alles wat ik daarover kwijt wil.

94/100

Machinae Supremacy – A View From The End Of The World (SID Metal) 

In mijn review van Melechesh schreek ik al dat het tegenwoordig verdomd lastig is om als artiest uniek te zijn. Ik noemde een aantal bands op en in dat lijstje stond ook Machinae Supremacy. Wat maakt deze jonge Zweedse band, waar bijna geen hond van gehoord heeft dan zo uniek? Heel simpel: ze versmelten twee werelden naadloos met elkaar: games, en metal. En niet in de zin dat ze Halo Reach spelen tijdens concerten! Nee, nee, Machinae Supremacy maakt lekkere Zweedse power/heavy metal en doorspekt deze met een assortiment aan Commodore ’64 gamegeluiden. Erg retro, maar toch modern. A View From The End Of The World is hun vierde album, vijfde als je de soundtrack voor de game Jets ‘N’ Guns meetelt. Laten we eens kijken hoe het geworden is.

A View From The End Of The World staat bomvol met echte Machinae Supremacy nummers. Van het straightforward titelnummer tot het epische en met keyboards volgegooide Remnant (March Of The Undead IV). Daartussenin krijgen we onder andere Force Feedback, een MS-track ten top. Heerlijke riffs, de kenmerkende geluidjes die zich tussen de dikke laag gitaren doorweven, en dat alles wordt overgoten met de ietwat aparte stem van frontman Robert Stjärnström. Het eerste deel van het album bevat naar mijn idee meer “serieuze” songs. Nummers als Persona, Rocket Dragon en Nova Prospekt handelen over oorlog, het leven in een verzonnen wereld en dat soort dingen. Het korte intro World Of Light luid Shinigami in. Manga/anime fans opgelet: deze track gaat overduidelijk over Death Note. Een lekker up-tempo track, met een heerlijk refrein. Cybergenesis weet mij (nog) niet echt te overtuigen, wellicht moet ik het album nog maar een paar keren beluisteren. Wat me wel meteen trekt is het geweldige intro van Action Girl. Je kan de 8-bit poppetjes gewoon zien wandelen door een 8-bit wereld. Het roept beelden van Pokemon bij me op.

De volgende twee nummers zijn pure gamer-anthems. Crouching Camper Hidden Sniper is een haatsong voor   campers/snipers in shootergames. Robert zingt “I’m gonna do you a favor an not t-bag you for your behaviour”. Indiscriminate Murder Is Counter-Productive gaat dan weer over een gamer die een aanwijzing moet vinden maar iedereen uitmoord in de game. Twee erg leuke liedjes.

The Greatest Show On Earth is een ode aan de computergeneratie, en aan alles online. Dit lied is zo catchy dat het verboden zou moeten worden! Lekker refrein, lekkere solo en weer die fantastische gamegeluiden. En afgesloten wordt er zoals ik al zei met het epische Remant.

De sfeer van dit album is onbeschrijfelijk. Er steekt een hoop woede in, maar tegelijkertijd verteld de band je ook om nooit op te geven. Het is een erg positief album. Wat MS speciaal maakt is niet de drums, gitaar of zang, deze zijn uitstekend, maar toch redelijk basis. Erg technisch materiaal zal je niet aantreffen. De nummers hebben allemaal hun eigen identiteit en sound, ze lijken geen van alleen op elkaar. De variëteit aan gamegeluidjes is ook erg groot.

Ik heb me uitstekend vermaakt met A View From The End Of The World. Het is zonder twijfel Machinae Supremacy’s beste en meest gevarieerde album tot nu toe. Liefhebber van de Commodore ’64 moeten dit zeker beluisteren, maar ook fans van eigenzinnige unieke metal, hell, zelfs rock liefhebbers, moeten MS een kans geven. De zang zal wat gewenning vragen maar als je daar eenmaal voorbij bent is Machinae Supremacy gewoon één van de beste onbekende bands ter wereld. En dan ga ik nu op zoek naar de game The Great Giana Sisters, niet om te spelen, puur voor de soundtrack.

92/100

Zo, daar ben ik vanaf. Nu ben ik klaar voor november. En speaking of november, hier zijn de aankomende releases, zoals altijd gebruik ik de de lijst die op www.aardschok.com staat.

NOVEMBER

Aborym - Psychogrotesque
Russel Allen & Jorn Lande - The Showdown
Atheist - Jupiter
Bon Jovi - Greatest Hits - The Ultimate Collection 
Broughton’s Rules - Bounty Hunter 1853
Breed - Another War
Cough - Ritual Abuse
Crematory - Black Pearls (Best Of)
Engel - Threnody

GOD DETHRONED - UNDER THE SIGN OF THE IRON CROSS
Golden Resurrection - Glory To My King
Hardcore Superstar - Split Your Lip
Hate - Erebos
GWAR - BLOODY PIT OF HORROR
Heaven & Hell - Neon Knights: 30 Years - Live At Wacken CD/DVD
Intronaut - Valley Of Smoke
Instanzia - Ghosts
Yngwie Malmsteen - Relentless
Milking The Goatmachine - Seven... A Dinner For One
MUSHROOMHEAD - BEAUTIFUL STORIES FOR UGLY CHILDREN
My Chemical Romance - Danger Days: The Life Of The Fabulous Killjoys
Nelson - Lightning Strikes Twices
Nucleus Torn - Andromeda Awaiting
Pallas - XXV
Phobia - Unrelenting
Poison Sun - Virtual Sin
The Poodles - No Quarter (Live)
The Poodles - In The Flesh (DVD)
SAMAEL - ANTIGOD
Sapiency - Fate’s End
Sargeist - Let The Devil In
Shining (ZWE) - Shining VII
SODOM - IN WAR AND PIECES
Social Distortion - Hard Times And Nursery Rhymes
Solefald - Norrøn Livskunst
Stonegard - Live At Rockefeller DVD
Therapy? - We’re Here To The End
Times Of Grace - Hymn Of A Broken Man
Traktor - Early Adopter
Underoath - Disambiguation
Vogelfrey - Wiegenfest
While Heaven Wept - Triumph: Tragedy: Transcendence-Live CD/DVD

DECEMBER

The Damned Things - Ironiclast
IZEGRIM - CODE OF CONSEQUENCES
Maiden United - Mind The Acoustic Pieces
PANZERCHRIST - REGIMENT
Searching For Calm - Celestial Greetings
Sinister - Legacy Of Ashes
Stormwarrior - Heathen Warrior
The Shadow Theory - Behind The Black Veil
Todtgelichter - Angst
Weedeater - Jason... The Dragon

JANUARI

Magnum - The Visitation 
StoneLake - Shades Of Eternity
Team Cybergeist - How To Destroy Something Beautiful
Timo Tolkki - Return To Dreamscape
Tokyo Blade - 1000 Men Strong
U.D.O. - REV-RAPTOR

Stay Metal \,,/

Old men can still kick ass!!

Zo, daar ben ik weer. Eventjes een kort blogje nu. Ik zit op dit moment in de mediatheek op school en moet nog ruim drie kwartier wachten op de volgende les. In de tussentijd heb ik een review van toch wel een verplichte aanschaf geschreven, de nieuwe Helloween. Ook heb ik leuk nieuws gekregen dat hieronder te lezen is.


NIEUWS

• Op 13 december komt het nieuwe album van Motorhead uit. Het heet The World Is Yours en ik wil wedden dat het weer typisch Motorhead zal zijn!

Tracklisting:

1. Born To Lose
2. I Know How To Die
3. Get Back In Line
4. Devils In My Head
5. Rock ‘N’ Roll Music
6. Waiting For The Snake
7. Brotherhoof Of Man
8. Outlaw
9. I Know What You Need
10. Bye Bye Bitch Bye Bye

• Nieuwe videoclips: Angelus Apatrida en Kamelot (Zie jukebox)
• Verwacht geen nieuw album van Pain tot mei 2011. Peter Tagtgren zegt druk bezig te zijn met nummers schrijven, maar dat hij er nog minstens drie of vier nodig heeft voor ze kunnen beginnen met de opnames.

Helloween – 7 Sinners (Power/Speed Metal)

Een paar dagen na Halloween is er Helloween. De Duitse band belichaamt al ruim 26 jaar alles waar de Duitse power/heavy metal scene voor staat. 7 Sinners is al het 15^e album van de sympathieke Duitsers. Op een korte periode waarin de band niet wist welke richting ze uit moest na (een periode die resulteerde in drollen als Chameleon en vooral Pink Bubbles Go Ape en die uiteindelijk resulteerde in het vertrek van Michael Kiske) heeft Helloween altijd ijzersterke albums afgeleverd. Met Master Of The Rings werd de stijgende lijn hervat, en met The Dark Ride werd Helloween andermaal aan de top van met metalfirmament vastgespijkerd. Vanaf dan zou de groep alleen maar steviger worden, en al deze metalwoede kwam tot uiting in het woeste, bikkelharde Gambling With The Devil. En wie dacht dat Helloween niet harder kon dan op dat album komt bedrogen uit.

Want Helloween heeft andermaal de agressie verhoogd. Het midtempo Where The Sinners Go laat ons meteen horen dat Helloween nog kan rocken, maar tegelijkertijd best duister kan zijn voor een power metalband. De single Are You Metal doet vermoeden dat het hier om een erg “cheesy” nummer gaat. De waarheid is echter dat we hier een power metal anthem van jewelste hebben. Er zit een zekere woede, boosheid zo je wilt, in maar ook een ongelofelijke pakkende melodie. Dat refrein smeekt er gewoon om om keihard mee gebruld te worden.

Een vervolg op een track uit 1994? Jawel, Who Is Mister Madman is een vervolg op Perfect Gentleman, van Master Of The Rings. Het intro leent een melodie uit dat nummer. Maar waar Perfect Gentleman een midtempo “armen in de lucht en zing”  nummer is, gaat het hier om een keihard metallied vol boosheid en frustratie. De “ perfect gentleman” zit nu in een gekkenhuis en hij is daar niet bepaald blij mee.

Een groot deel van de sound van Helloween ligt natuurlijk in de stem van Andi Deris.

Of het nou laag, hoog of nog hoger is, Deris zingt het allemaal, en zonder schijnbaar ongemak. Het mooie is, dat Deris erin slaagt om boos te klinken als hij in de hoogste regionen van zijn stem zingt. Zijn stem is zacht als fluweel, maar heeft tegelijkertijd een scherpe rand. En zijn bereik is natuurlijk ontzagwekkend.

Ik zal niet elk nummer meer apart behandelen want er gebeurd zoveel dat het onmogelijk allemaal te bespreken is. Een power metal band, en vooral een band als Helloween, heeft een groot deel van de herkenbare sound aan de refreinen te danken. Ook op 7 Sinners hebben alle songs een herkenbaar en heerlijk refrein. Luister maar naar World Of Fantasy en If A Mountain Could Talk. De laatste is een oproep aan de mensheid om meer aan de planeet te denken.

The semi-ballad The Smile Of The Sun is een minder geslaagde poging. Het nummer heeft niet genoeg kracht om de aandacht erbij te houden. Jammer.

Deze misser wordt ruimschoots goedgemaakt het de andere uitstekende songs. De furieuze tracks My Sacrifice en Long Live The King, één van de snelste songs van de band ooit, worden afgewisseld met midtempo nummers als You Stupid Mankind en The Saint, The Fool, The Sinner.

De keyboards worden regelmatig bovengehaald en op My Sacrifice worden zelfs symfonische stukken gesimuleerd. Uiteindelijk komt alles samen in Far In The Future, een zeven minuten durend epos waarin van alles gebeurt.

7 Sinners is één van de beste Helloween albums geworden. Het heeft werkelijk alles: snelle power metal, meezingers, een (niet zo goede) ballad, een epische track, smaakvolle keyboardjes, vette riffs en solo’s, beukende drums en fabelachtige zang. Het is meer van alles, en in dit geval is meer goed. Het album wordt nooit saai om naar te luisteren omdat de nummers allemaal een eigen gezicht en sound hebben. De mannen worden dan wel ouder, het lijkt wel dat hoe ouder ze worden, hoe agressiever ze klinken. 7 Sinners is zonder twijfel één van de beste album van dit jaar. Kopen!!

93/100

JUKEBOX

Kamelot - Hunter's Season

Angelus Apatrida - Blast Off

Zo, dat was een leuke update. Verwacht binnen korte tijd reviews van Elvenking, Cradle Of Filth en Daath. Misschien dat ik ook nog reviews kan schrijven voor Forbidden en Firewind, maar voorlopig zie ik dat even niet gebeuren in verband met schoolopdrachten. Oh, en morgen komt de nieuwe Machinae Supremacy uit. Er zijn al een vijftal tracks gratis op internet te vinden, zeker even opzoeken!

Stay metal! \,,/

Zo! Dat is alweer eventjes geleden zeg. School slokte tijd op en de vrije tijd die ik had was ik bij mijn speciale persoon dus het bloggen schoot erbij in. Ben ik even blij dat ik geen vaste tijd meer heb!
Als je een mega-super-ultra-uitgebreide turbo blog verwacht, mooi niet dus! Ik heb over drie weken tentamens en leer me mijn kop eraf! maar ik heb wel een aantal leuke weetjes en reviews.
Wat heb ik nog op de planning staan? Heel wat. Volgende maand komen onder meer Cradle Of Filth, Helloween, Impaled Nazarene, Gwar, Sodom en Shining uit, en nog veeel meer. Zo zie ik echt nét dat er een nieuwe My Chemical Romance aan staat te komen. Toch even luisteren, want The Black Parade was een óngelovelijk goed album.
Maar goed, tijd voor het echte werk.

·         Het nieuwe album van Helloween is hier in zijn volledigheid te streamen: www.myspace.com/helloween

Aborted-zanger Sven De Caluwé maakte meer bekend over het komende nieuwe album. In zijn update laat hij weten dat iedereen van de band bezig geweest is op andere vlakken. Maar belangrijker te vermelden is, dat ze ook gewerkt hebben aan nieuw materiaal voor Aborted.

Tot nog toe hebben ze al acht nummers geschreven en het einddoel is om elf nieuwe nummers te hebben en twee bonus tracks. Want zo zegt De Caluwé: “2011 wordt een bijzonder jaar voor Aborted. Maar later meer daarover.”

Het hele albumconcept staat al op poten en De Caluwé is ervan overtuigd dat de mensen ook verrast zullen zijn. Maar hij voegt eraan toe: “op een goede manier verrast, “in a horrific Aborted way”. De plaat omschrijft hij als een bastaardkind van “Engineering The Dead, Goremageddon and Archaic on steroids.” Rond september 2011 mag de nieuwe plaat verwacht worden. (www.zwaremetalen.com )

·         Het Noorse Kampfar kondigt aan dat hun nieuwe album Mare gaat heten en vanaf 25 maart 2011 te koop is.

·         Het nieuwe album van Stratovarius heet Elysium. Het (meester)werkje verschijnt op 14 januari. Jeetje das nog lang! Ja, maar de single Darkest Hours komt uit op 26 november!

·         Nieuwe clips van Grand Magus en Gwar zijn te vinden op youtube.

·         Uit Finland komt Impaled Nazarene. Hn nieuwe album, Road To The Octagon komt op 20 november uit en als voorproefje staat de clip voor het nummer Enlightenment Process al online.

·         Metallica gaat een tweede deel van hun Six Feet Under EP uitbrengen, getiteld…Six Feet Under EP Part II. Had je niet gedacht he! Als iemand me kans vertellen wat er op deel 1 staat, graag.

·         Devildriver brengt op 22 februari Beast uit. Als dat geen monster wordt weet ik het niet meer!

Ill Nino – Dead New World (Latin Metal)

Ill Nino veroverde negen jaar geleden de harten van duizenden metalfans met hun intrigerende mix van metal, rap en latin percussie. Het debuutalbum Revolution, Revoluçion gleed als een warme broodje over de toonbank en ook opvolger Confession was een dikke hit. De daaropvolgende platen One Nation Underground en Enigma waren mindere successen maar deden Ill Nino toch nog bekender worden.

Dead New World is dus het vijfde album van het vijftal uit New Jersey. Nog altijd geleid door de markente stem van Cristian Machado, die meteen een statement maakt (We’re damned!!) in het eerste nummer, God Is For The Dead. Ik merk meteen op dat de percussie nu echt non-stop aanwezig is., en een stuk prominenter in de mix staat. Het geluid doet wat aan Soulfly denken, vooral het intro van The Art Of War. Ill Nino is echter stukken melodieuzer dan hun Braziliaanse collegas. De refreinen zijn pakkend en lekker om mee te zingen. Ook zijn de stevige metalstukken groovender dan ooit, door de toename van percussie.

Against The Wall is de commercieelste track op het album. Het klinkt erg als een popnummer, waardoor het een beetje uit de toon valt. Jammer, maar toch een goede track.

Mi Revoluçion en Killing You, Killing Me zijn beenharde beukers van songs, waarop Machado lekker te keer gaat en de drums lekker gemarteld worden.

Dat de band ook prima kan coveren bewijzen ze met Bullet With Butterfly Wings, van Smashing Pumpkins. Een beetje aparte keuze voor een cover maar een geslaagde poging. Als dat live wordt gebracht wordt het gegarandeerd springen!

Dead New World is een goede Ill Nino plaat geworden. De nummers hebben allemaal een eigen gezicht maar klinken toch verbonden. De uitstekende cover hoort er echt bij. Dead New World is geen nieuwe Revolution, Revoluçion, Confession of Enigma geworden. Dead New World is Ill Nino. Kopen dus!

87/100

Rhapsody – The Cold Embrace Of Fear (Symphonic Power Metal)

 Twee Rhapsody releases in één jaar! Pardon, een half jaar. Laten we het maar zien als een goedmakertje omdat we het vier jaar zonder de vijf Italianen hebben moeten doen.

The Cold Embrace Of Fear is een EP. Er staan maar zeven nummers op en van die zeven zijn er maar drie echte nummers. De andere vier zijn sfeervolle stukjes waarop een nieuw deel van het verhaal wordt vertelt. Letterlijk vertelt want ik telde zo’n vier stemacteurs! En natuurlijk is Christopher Lee aanwezig als de gobale verteller.Ik ga het nu meteen zeggen: deze EP is bedoeld om als één stuk te luisteren. Je kan de losse tracks natuurlijk afzonderlijk opzetten maar er gaat dan wel een heel groot deel van de sfeer van dit schijfje verloren.

De eerste twee tracks dienen als sfeerzetter en intro voor het monsterlijke The Ancient Fires Of Har-Kuun. Het is jammer dat in het eerste stukje de stemacteurs totaal niet overtuigend overkomen als er een lawine op ze valt. Hun “schreeuwen van wanhoop” klinken erg geforceerd en komen veel meer gespeeld over dan de rest van hun teksten. Ook is de eerste zin klinkt de eerste zin eerder komisch gefrusteerd (Where are we Iras?!) dan kwaad. Ik ga overigens niks over het verhaal van deze schijf vertellen, je moet het zelf maar opzoeken.

Het eerder genoemde The Ancient Fires Of Har-Kuun is een monstertrack van een kwartier, waarin werkelijk álles van Rhapsody aan bod komt. Er is iets aan snelheid ingewonnen, maar Rhapsody klinkt nog steeds heerlijk stevig. En wat een fanatastisch refrein! Het refrein laat me weer helemaal opnieuw verliefd worden op de band. Eigenlijk is de hele track één groot hoorgasme. Luca Turilli’s solo’s zijn om te smullen en er zit zelfs een keyboard solo in. De track duurt een kwartier maar klinkt nooit geforceerd of saai. Dat zijn voor mij dé twee criteria voor een goede monstertrack. Helemaal gewelsig is het als de track het niet laat lijken alsof hij zo lang duurt. Iets waar Moonsorrow ook steeds weer in slaagt. En Rhapsody ook. Zeker opzoeken!

Dan komt er weer een interlude, gevolgd door Neve Rosso Sangue (Blood Red Snow).  Een gevoelige ballad met een erg goede melodielijn in het refrein, die zich na een paar keer luisteren al in je hoofd nestelt. De track is in het Italiaans, nog steeds dé taal voor barokke metalcomposities.

De laatste echte track, Erian’s Lost Secrets, begint met het majestueuze refein uit The Ancient Fires..., maar ontpopt zich als een episch strijdlied, herinnerend aan de gloriedagen van Manowar.

We krijgen nog een gesproken outro voor onze kiezen maar dan is dit kleine meesterwerkje klaar.

Laat ik het maar meteen eruit gooien: dit is geen verplichte aanschaf. Voor maar drie nummers en vier interludes zoek je beter een download op internet. Het is echter op geen enkele manier een slechte release. De interludes zijn sfeervol en op wat minpuntjes na perfect uitgevoerd. De nummers zijn stuk voor stuk ijzersterk en bevatten weinig tot geen zwakke momenten. De EP komt het best tot zijn recht als je alle nummers achter elkaar luistert, het heet niet voor niks “A Dark Romantic Symphony”.  Als één geheel nagenoeg perfect, maar dat is voor mij ook meteen de zwakte. Ik wil graag nummers los van elkaar draaien en dat doet ongelovelijk veel afbreuk aan de sfeer van de plaat. Niet in de eerste plaats omdat de nummers in elkaar overgaan.

Een uitstekende Rhapsody release, maar geen verplichte kost.

78/100

Nou was ik in de veronderstelling dat ik mijn Elvenking review op deze pc had....dus niet. Die houden jullie van me tegoed.

Sabaton +Alestorm, Thaurorod @ Hof Ter Lo, 23/10/2010

Sabaton is al jaren gestaag bezig aan een opmars. De jonge Zweden weten elk album weer te overtuigen met hun epische oorlogsmetal en op het podium is dat niet anders. Een Sabaton show valt niet te beschrijven, daar moet je bij zijn. Ik zal toch mijn best doen.

Sabaton heeft het voor elkaar gekregen om alle shows in de Benelux uit te verkopen. Sterker nog, alles was uitverkocht toen ik wilde bestellen maar het Vliegend Spaghettimonster was mij goed gezind: een extra show in Trix, Antwerpen.

Als eerste band kregen we Thaurorod, een Fins sympho/power/folk metal collectief. Het leek een typische opener te zijn: jonge band, net debuutalbum uit, publiek wacht af en gaat niet mee. De muziek van de heren en dame bleek echter prima in elkaar te zitten en de handen in de lucht krijgen van voor zanger Markku. Hij was prima bij stem en de band stond zo enthousiast hun ding te doen, daar kan ik alleen maar respect voor hebben.

Verder met Alestorm. Ook de Schotse piraten beginnen aan populariteit te winnen. Er zijn dan ook een flink aantal piraten naar de Trix afgezakt, klaar voor een feest vol springen, moshen, meebrullen en zuipen. Ik stond al helemaal klaar voor Over The Seas of The Quest, maar Alestorm begon met Heavy Metal Pirates. Beter had het niet kunnen beginnen. Alestorm neemt je mee op reis naar een wereld vol monsters (Leviathan), zoektochten (The Quest), heerlijke mede (Wenches And Mead) en actie (Captain Morgan’s Revenge). Ook brachten we een bezoekje aan Nancy The Tavern Wench, wat twee paganfests geleden al tot officieel drinklied van mijn vriendengroep gedoopt werdt.

Ook bracht de band een nieuw nummer, Rum genaamd. Het refrein beperkt zich tot het poetische “rum, rum, rum!!” Met Captain Morgan’s Revenge (Wall of death!!) en het onvermijdelijke Keelhauled kwam er een eind aan een uitstekend optreden.

Sabaton kwam, zag en overwon. Vanaf het moment dat de zaallichten uitgingen hadden de Zweden de zaal in hun greep.Vanaf Ghost Division tot Metal Machine/Crüe was Sabaton heer en meester. Aangevoerd door de diepe bariton van Joakim Brodén, die de zaal bespeelde alsof het een piano was. Joakim moest zelfs het publiek verzoeken stil te zijn zodat hij zijn praatjes kon houden. De band speelde nummers van elk album, zelfs Hellrider van Metalizer kwam voorbij. Om de mensen die naar beide shows gegaan zijn niet twee keer dezelfde shows te laten mee maken was de setlist zo uniek als mogelijk. Ik weet niet wat de setlist van de eerste show was, maar wij kregen oa White Death, The Final Solution en Into The Fire. Natuurlijk kwamen de Sabaton klassiekers voorbij en schreeuwde iedereen de longen uit het lijf op Panzer Battalion, Coat Of Arms, Cliffs Of Gallipoli, Rise Of Evil en natuurlijk de ultieme Sabatonhymne Primo Victoria. Uit eindelijk speelde de band twee extra songs, Into The Fire en 40-1. Gelukkig deden ze dat, want zonder 40-1 was mijn avond niet compleet.

Sabaton was vanavond onbetwist de beste band, en ik twijfel er niet aan dat ze de volgende keer weer alles uitverkopen. Een band als Sabaton heeft slechts één nadeel: ze hebben zoveel goede nummers dat je er altijd wel één mist. Persoonlijk miste ik Attero Dominatus, toch ook wel verplichte kost. Het geluid was prima en was nergens onduidelijk.

En als je nu nog geen goede indruk hebt van een Sabaton show: ga erheen!

Oh, de fotos komen niet van het concert zelf, ik had mijn camera niet bij.

Jukebox

My Chemical Romance - Na Na Na

Helloween - Are You Metal

Gwar - Zombies, March

Mushroomhead - Come On

Mushroomhead - Soul Is Mine

Nou dat was het weer eventjes, tot de volgende keer!!

Stay metal \,,/ 

Just throwin' this out there...

De nieuwe clip van Helloween voor het nummer Are You Metal staat online. Helloween gaat weer lekker pedal to the metal!! Het nieuwe album 7 Sinners kom op 31 oktober uit. Verwacht er zeker een review van.
http://www.youtube.com/watch?v=24JnVQ3i7fw

• Samples van het aankomende Cradle Of Filth album Darly, Darkly Venus Aversa staan op Amazon.com. Klikkerdeklik
• Machinae Supremacy heeft Force Feedback, een nummer van hun nieuwe album A View From The End Of The World op hun facebook en myspace gezet. En natuurlijk staat hij nu ook op Youtube.
• David Draiman, de zanger van Disturbed heeft keelproblemen en mag vier weken niet zingen.

Geen reviews deze keer. De volgende keer zal ik reviews van de volgende albums online zetten: Elvenking - Red Silent Tides, Unsun - Clinic For Dolls en Madball - Empire. Misschien zelfs Atrocity Ft. Yasmin maar das nog even bezien of het hele album klinkt als Call Of Yesteryear.

Jukebox

Madball - Heavenhell (Hardcore)

Versailles - Ascendead Master (Neoclassical Power Metal)

Hollenthon - Son Of Perdition (Symphonic Black/Death Metal)

Metallica - Cyanide (Live) (Thrash Metal)

Stay metal \,,/

MetalMitch

R.I.P. Steve Lee

Vanmiddag omstreeks 17:00 uur bereikte mij het nieuws dat Steve Lee, zanger van de Zwitserse hardrock band Gotthard, dinsdag 5 oktober is omgekomen bij een motorongeluk in de VS. Hij stierf toen een truck tegen zijn motor botste, waarna deze tegen hem aankwam.
Ik kan niet beschrijven hoe hard dit nieuws mij heeft geraakt. Sinds ik Gotthard twee jaar geleden ontdekte heeft de band een grote rol gespeeld in het herontdekken van mijn liefde voor traditionele hardrock. Ik kon mijn ei kwijt in Gotthard, van gevoelige ballads tot stevige rocknummers, ze konden het allemaal, geleid door de krachtige stem van Steve.
Ik wil mijn steun betuigen aan de familie, vrienden en bandgenoten van Steve. Met hem is er een groot muzikant verdwenen.

R.I.P. Steve Lee

(05-08-1963 - 05-10-2010)

Voor Steve

Woohoo Black Betty, BAMALAM!

Zo, daar ben ik weer. Ik heb een paar reviews waar ik graag vanaf wil dus die post ik dan ook maar. Lekker kort dus!

• De eerste plaat voor mijn jaarlijst van 2011 is bekend: Legion Of The Damned brengt op 7 januari de nieuwe plaat Descend Into Chaos uit. De tracklisting is als volgt:

01. Intro 'Descend Into Chaos'

02. Desolation Empire

03. Holy Blood, Holy War

04. War Is In My Blood

05. Night Of The Sabbath

06. TheHand Of Darkness

07. Lord Of The Flies

08. Killzone

09. Possessed Again (working title)

10. Shrapnel Rain

Het werkje zal opgenomen en gemixt worden door Peter Tägtgren. Iets om naar uit te kijken dus!!

Bring Me The Horizon - There Is A Hell Believe Me I've Seen It, There Is A Heaven Let's Keep It A Secret (Screamo?)

Bring Me The Horizon doet altijd veel stof opwaaien. Gehaat voor hun uiterlijk en muziek, maar tegelijkertijd geliefd voor dezelfde dingen. Waar zelfs de grootste hater niet omheen kan is hun experimenteerdrang. Was op Count Your Blessing nog pure deathcore te horen, brachten de jonge britten op Suicide Season een veel experimenteler geluid compleet met samples, electronica en keyboards. De lagers grunt van Oli Sykes maakte dat af.

Mensen met een grote fantasie konden Suicide Season nog als deathcore of emocore bestempelen, maar mensen met eenzelfde fantasie beelden zich ook Oli Sykes naakt in wat echt veel had het geluid al niet meer met die genres van doen. Op deze There Is A Hell Believe Me I've Seen It, There Is A Heaven Let's Keep It A Secret ben ik echter het spoor bijster. Ik heb geen idée wat dit is. Is het screamo, emocore of alternative metal? Geen idee. De keyboards hebben aan geluid gewonnen en Sykes schreeuwt meer dan hij screamt. Ook zijn gangvocals nu integraal in de zound en bevinden de drums zich permanent in een breakdown terwijl de rest van de band dat niet doet.

Het geluid is “melodieuzer” in die zin dat het niet zo chaotisch klinkt als Count Your Blessings. Structuur is ook aanwezig, de songs hebben verdomme een refrein! Screamo/emocore/deathcore met structuur en keyboards! Heiligschennis!! Maar dat dit goed kan uitpakken bewees de eerste single It Never Ends. Het koste me een paar keer draaien maar toen klikte het. Heerlijk nummer zeg. Met een verdomd catchy refrein dat zo in je kop haakt is dit by far de meest commerciële track van BmtH. Maar dat niet alles gelikt hoeft te klinken bewijst Fuck. Dit nummer keert even terug naar de oude BmtH sound. Lekker beuken dus, en lekker moshen. Tot het middenstuk dat weer bewijst dat BmtH niet voor één gat te vangen is.

Don’t Go is een ballad. Een vreemde ballad, want Sykes gaat niet clean zingen. Hij blijft lekker doorschreeuwen. Het geeft een erg apart contrast wat ik best kan waarderen.

Er staat prima songmateriaal op deze cd, de band is duidelijk gegroeid en bewijst dat. Toch voel ik een jeugdig enthousiasme op tracks als Home Sweet Hole, Alligator Blood en Blacklist. Er staan ook twee opvallende nummers op in de vorm van Memorial en Blessed With A Curse. De eerste is een slome trage orgel met een drummachine eronder en een cleane gitaar. Blessed With  Curse gaat verder in deze lijn tot zang en bas erbij komen. Dit cleane sfeervolle refrein contrasteert mooi met het brute doch melodieuze refrein. Op het allerlaatst keren we nog even terug naar Count Your Blessings met Fox And The Wolf, een korte, woest kolkende track vol gemene metal. Sykes schreeuwt zijn stembande de vernieling in boven sit ongelofelijke stukje metal.

There Is A Heaven… is een erg eigenzinnig plaatje geworden. Het zal zeker niet voor iedereen zijn. Vooral de zang van Oli Sykes zal een heikel punt worden. Hij grunt niet maar schreeuwt veel meer. De link naar screamo is dan ook snel gelegd. Ik denk echter dat BmtH op There Is A Heaven… veel meer diepgang laat horen dan de gemiddelde screamo band. De broekies worden volwassen en dat merk je. De brute metal word op verfrissende wijze vermengd met de keyboardmelodietjes. Ga alsjeblieft niet uit van It Never Ends, dat is als single de meest commerciële track van het album en ik verzeker je dat de rest van de nummers bikkelhard is. Even downloaden dus, voor je je zuurverdiende centjes eraan uitgeeft.

Lastige plaat om te oordelen maar toch 84/100

Enslaved – Axioma Ethica Odini (Progressive Black Metal)

Enslaved is altijd een band geweest die altijd aan hun geluid bleef sleutelen. De Noren hadden een  viking/black metal periode met Frost en Vikingligr Veldi als toppers. Vanaf Eld uit 1997 kropen er steeds meer progressieve invloeden in de muziek. Dat leverde albums als Isa en Ruun op, deze laatste kreeg in 2006 een Spellemann award (Noorse grammy) voor beste metalplaat. De 70’s progrock invloed was echt prominent aanwezig op het zweverige Vertebrae, een verassend softe plaat voor de band die Mardraum in 2000 had uitgepoept. De logische lijn in deze ontwikkeling zou zijn om de black metal elementen helemaal aan de kant te schuiven en plaats te maken voor een veel meer prog-beinvloed geluid.

Enslaved kiest echter nooit voor de makkelijke weg. Integendeel. Opener Ethica Odini trapt meteen het gaspedaal tot de grond in. Ik denk dat ik de band nog nooit zo hard tekeer heb horen gaan. De proginvloeden zijn er nog wel, ze zijn subtieler verweven in de muziek. Cleane vocalen zijn nog steeds een groot element in Enslaved’s muziek. Toetsenist Herbrand Larsen, die deze voor zijn rekening neemt, lijkt wel in de leer te zijn gegaan bij Mikael Akerfeldt.

Het clean gezongen stuk op het laatst van de track is voor mij meteen een hoogtepunt.

De sound op dit album is lekker dik. Stevige gitaarpartijen van Ivar Bjørnson en Ice Dale, de knarsende bas van Grutle Kjellson erdoorheen en hakkend drumwerk van Cato Bekkevold, Dat alles word afgemaakt met het sfeervolle, atmosferische en bijna feeërieke toetsenwerk.

Er wordt pas gas terug genomen op Waruun. Hoewel…dat geldt maar voor het halve nummer. Halverwege gaat Enslaved er weer vol tegenaan.

Het enige rustpuntje tussen de chaos is het instrumentale interlude Axioma. Maar daarna walst Giants die rust weer helemaal aan gort.

Night Sight begint met een heerlijk zweverig proggy stuk alvorens keiharde black metal riffs ten gehore te brengen. De song zweeft tussen rustige proggy stukken en black metal, heerlijk!

Afgesloten wordt er met Lightening, een song die net zo hard beukt als een goede storm.

De songs zijn lang, misschien iets té lang. Het wordt zo erg moeilijk om alle details in de nummers te herkennen. Dit is overduidelijk een album dat vele luisterbeurten nodig heeft voor het maximaal gewaardeert kan worden. Het is echter wel een erg goed album. De muziek is complex, maar komt toch simpel over. De wisselwerking tussen cleane en brute zang is tot in de puntjes uitgewerkt. Met Axioma Ethica Odini bewijst Enslaved maar weer eens meer in zijn mars te hebben dan de gemiddelde black metal band.

91/100

Melechesh – The Epigenesis (Sumerian Metal)

Als er iets is wat tegenwoordig bijna niet meer te doen is is het uniek zijn. In mijn ogen zijn er maar een paar echt unieke bands. Apocalyptica, Machinae Supremacy, Jaldaboath en Slipknot zijn naar mijn mening uniek. Maar ook Melechesh hoort erbij. Melechesh bracht in 2001 hun tweede album Djinn uit. Er is nog geen andere band gesignaleerd die dit geluid kon evenaren, afgezien van Melechesh zelf op de opvolgers Sphynx en Emissaries. Deze laatste is zelfs een van de, zoniet dé beste plaat waarop metal en oosterse invloeden samensmelten tot één geheel. Vier jaar hebben we moeten wachten op een opvolger maar nu is eindelijk The Epigenesis gekomen. Niet via Osmose, maar via Nuclear Blast, wat betekend dat de plaat wijdverspreid gaat worden en in bij de betere platenzaak in de schappel ligt. Ik zeg dit, want dit is verplichte kost voor elke fan van unieke metal.

In tegenstelling tot “landgenoten” van Orphaned Land mixt Melechesh de oosterse invloeden met een veel minder genuanceerd geluid dan de progrock van OL. Namelijk death/thrash/black metal. Veel inheemse instrumenten hoor je niet. Trommels, saz en sitar komen terug maar dienen vooral als intro of als interlude tussen stukken. Woeste gitaarstukken zullen bij Melechesh altijd het voortouw nemen. En dit voortouw leidt een golvende, dynamische mix van oosterse toonladders en metal.

Al meteen te horen in Ghouls Of Nineveh. Wie een opener á la Rebirth Of The Nemesis verwacht komt bedrogen uit want Ghouls… is een slepende pletwals van een song. De snelheidsrecords worden pas verbroken op Grand Gathas Of Baal Sin. Subtiel worden de riffs doorwovem met oosterse ladders en klanken.

When Halos Of Candles Collide is een atmosferische instrumental van vijf en een halve minuut. Sitars en cleane gitaarpartijen geven dit stuk gestalte. Het ademt een sfeer van sacrale spiritualiteit uit. Je zou er bijna op kunnen mediteren. Ware het nie dat de song naadloos overgaat in het brute, allesverwoestende Defeating The Giants. Het is net alsof Melechesh dit schreef op de lompe, beukende compositie van Enslaved genaamd Giants, van hun laatste album. Een korte thrasher van een song, kort maar krachtig.

In hetzelfde straatje volgt Negative Theology. Deze song heeft een sterke oosterse vibe, in de voornaamste plaats door het drumpatroon.

Dan keert A Greater Chain Of Being terug naar de sacrale sfeer van Halos Of Candles…. Dit keer met trommeltjes. De groep klinkt nog oosterser dan ooit tevoren. Ik heb vernomen dat er kleine plannen zijn om een akoestische plaat op te nemen, en als dat zo gaat klinken ga in het ding misschien nog kopen ook.

Afgesloten wordt er met het monsterlijke titelnummer, dat net meer dan twaalf minuten klokt. De track bevat een heerlijk stompend begin en gaat halverwege over naar een ostinate riff, die lang herhaald word. Net als het saai dreigt te worden valt de track in een interlude waar even gas terug wordt genomen alvorens der heen en weer geschommeld word tussen akoestisch en elektrisch. En dan keert 110% Melechesh weer terug! De track is grotendeels instrumentaal maar boeit toch. Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat het nummer te lang wordt gerekt.

The Epigenesis is niet een album wat je na één luisterbeurt kan ontrafelen. Althans sommige tracks niet. Grand Gathas Of Baal Sin, The Magickan And The Drones en Defeating The Giants zijn typische Melechesh-tracks. De twee instrumentale tracks geven het album balans en houden de luisteraar alert, om niet te spreken van de sfeer die deze nummers uitstralen.

De monstertrack Mystics Of The Pillar en de titeltrack zijn echt lastige nummers waarin de oosterse invloed redelijk subtiel is gehouden. Geef het album een kans en dan zal je de schoonheid kunnen doorgronden. Niet voor iedereen, wel voor fans van unieke metal.

90/100

Dimmu Borgir – Abrahadabra – Symphonic Black Metal

De aanloop naar het nieuwe Dimmu Borgir album Abrahadabra was er één van emoties. De geschoktheid en teleurstelling over het verlies van bassist Vortex en toetsenist Mustis, de euforie toen bekend werd dat de band met een 80 koppig koor en orkest ging werken, de gemengde gevoelens toen Gateways uitkwam, de woede toen er nep-torrents op internet kwamen, de geruststelling dat Born Treacherous beter was dan Gateways en de ultieme blijdschap toen ik twee dagen voor de officiële release het album kon binnenhalen zonder dat gedacht te hebben.

Een Dimmu album zonder Mustis en Vortex?! Onmogelijk! Nou, mooi wel dus. Mustis is er dan wel niet meer, zijn vertrek word grandioos opgevangen dooe het KORK, het Noorse Radio Orkest. Dimmu Borgir tilt symfonische metal naar een nieuw niveau. De songs zijn doorspekt met epische, magistrale okestratie. Opener Xibir is een atmosferisch instumentaal intro dat perfect de toon voor het album zet. Duister aanzwellend barst de chaos los met Born Treacherous. Dimmu Borgir heeft nog nooit zo rauw geklonken sinds Enthrone Darkness Triumphant.

Op Gateways krijgen we vrouwenzang. Deze dame zingt erg…apart. Het vereist enige gewenning. Op het laatste stuk is haar zang dan wel weer erg overtuigend.

Op Chess With The Abyss doet een tweede onbekende ste zijn intrede: Snowy Shaw. Ik vind het jammer dat de band Snowy niet heeft laten zingen op Gateways. Zijn stem zou daar veel beter passen dan die hysterische dame. Er is een heerlijk contrast tussen de rauwe stem van Shagrath en de charismatische stem van Snowy.

Op het lijflied Dimmu Borgir nemen de gitaren het voortouw tot het orkest aanzwelt en de track naar een hoogtpunt stuwt. Dit is absoluut een meesterwerk.

Op The Demiurge Molecule keren de industriële invloeden terug. Shagrath’s stem is lekker vies vervormd en de track komt militant over.

Drummer Daray (ex-Vader) blast, ramt en beukt zijn weg door de nummers. Met als hoogtepunt Renewal. Dat Dimmu Borgir in de eerste plaats een extreme metal band is laten ze hier horen. Galder en Silenoz laten hun gitaren merken dat ze niet alleen een ondersteunende rol spelen! Ook Snowy keert weer terug, met een uitstekende wisselwerking tussen hem en Shagrath.

Op het laatst komt nog even misschien wel het sterkste nummer van het album, Endings And Continuations. Het begint met een atmosferisch intro waarna de strijkers het thema inzetten en de hemel losbarst. Heerlijk refrein ook. Snowy laat zich nog van zijn beste kant horen. Nog één keer speelt het orkest het epische thema en dan is het toch echt afgelopen.

Wauw. Dat zijn mijn woorden na beluistering van Abrahadabra. Wat een plaat. Abrahadabra is een monster. Een enorm, symfonisch, episch metal monster van een plaat. Dimmu overtreft hier niet alleen In Sorte Diaboli mee, maar alles wat ze gepresteerd hebben. Maar toch een opmerking: het ontbreken van Vortex is een gemis. Snowy Shaw vervult zijn rol perfect, maar Vortex heeft toch meer charme en power in zijn stem. Mustis kan gemist worden maar Vortex niet. Ook live heeft die een rol te vervullen. Ik hoorde uit een bron dat Dimmu nummers waarin Vortex zingt weg laat, en voor de bekende nummers zijn stem op tape laat meelopen. Dat is duidelijk een teken dat Dimmu Borgir niet meer zonder Vortex kan. Doe ons een lol heren, en haal hem terug.

Terug naar Abrahadabra. Een heerlijke plaat voor mensen die van symfonische metal houden. Ik vind zelfs dat Dimmu haters de plaat moeten luisteren. Hij is echt anders dan alles hiervoor. Dimmu Borgir stoot met Abrahadabra niet alleen door naar de top van de black metal scene, maar komt ook angstaanjagend dicht bij Therion in de buurt als het gaat om symfonische metal. Pure klasse.

96/100

Jukebox

Chimaira - Nothing Remains (Groove Metal)

Biohazard - Shades Of Grey (Rapcore)

Witchery - Conqueror's Return (Thrash Metal)
Lamb Of God - Ruin (Groove Metal)

Stay Metal \,,/

MetalMitch