Mr. Metalhead takes a stance

Ik heb ooit te horen gekregen "Mitchell, je reviews zijn goed, maar je geeft alleen goede cijfers." Ja duuh, ik ga toch niets reviewen van een band die ik slecht vind?! Ik review een band als ik de band ken, of als het me een gave band lijkt. En soms is dat goed, en soms slecht. Zoals bij Sonic Syndicate, je kan niet zeggen dat ik vol lof over hun album was. En Daath viel ook tegen. Als ik hoger dan een 90 geef dan heb je als band óf een heel erg fantastisch en vooruitstrevend album gemaakt, of ik heb er heel veel lol meegehad. Dat verklaart waarom Finntroll en Equilibrium zo hoog scoorden.

Om nog even verder te verklaren, het hoogste dat je bij mij krijgt is een 98/100. Alleen in hoge uitzondering krijgt een album een 99/100. 100/100 is out of the question, perfectie bestaat niet. Er zijn op dit moment drie albums die voor bij 99/100 verdienen: te weten Equilibrium - Sagas, Rammstein - Sehnsucht en Queen - A Night At The Opera. Nu ik toch op dit onderwerp zit, ik wil een correctie doen. Ik gaf een paar maande geleden Blind Guardian - At The Edge Of Time een 85/100. Inmiddels heb ik het album nog vaker beluisterd en ben ik van mening dat het een meesterwerkje is dat een 95/100 verdiend. Zo. dat is gedaan.

Ik vind dat het plezier van een album net zo zwaar, zo niet zwaarder mee moet tellen dan de sound, songwriting en kwaliteit. Een goed voorbeeld is Korpiklaani - Ukon Wacka. Niks nieuws onder de zon, meer van hetzelfde. Maar ik beleef zo veel plezier aan het ding, en de replay factor is zo hoog dat ik hem een hoog cijfer geef. Scroll naar beneden als je de review wilt lezen. Een album dat goed is, maar waar ik niet meteen van denk "ja, die gaat keivaak, heel hard in mijn stereo" scoort tussen de 75/100 en 89/100, waarbij je vanaf 85 moet rekenen in de categorie "fantastisch".

Voor verdere vragen over mijn dubieuze beoordelingssysteem verwijs ik jullie naar de helpdesk: 0800-HEAVY-METAL*.

*Disclaimer. Klachten kunnen verworpen worden op basis van persoonlijke mening. Onze secreet-aresse behoud zich het recht voor om de hoorn erop te gooien als u vervelend wordt.

NIEUWS

• Er is nieuw werk van Cruachan in de maak! Het album van de Ierse celtic metal band zal Blood On The Black Robe heten en is het eerste zonder zangeres Karen Gilligan. 

• Opmerkelijk: ze zingt wel een paar nummers mee.
• Hier staat een hele mooie trailer van het nieuwe Kampfar album Mare.
• Voor de blackies: Blut Aus Nord brengt op 18 april 777 -Sect(s) uit.
• Metallica gaat weer de studio in. Drummer Lars Ulrich zei dat in een interview met een Deense krant. In maart moet de band in de studio zitten.

• Meer celtic metal nieuws: Suidakra's nieuwe album heet Book Of Dowth en komt (ook) op 15 maart uit. Het is de opvolger van het in 2009 verschenen Crógacht.
• Ex-Emperor zanger Insahn zal een gastoptreden doen op Deconstruction, het aankomende album van The Devin Townsend Project. Ook Soilwork drummer Dirk Verbeuren zal te horen zijn.
• De ranzigste band uit Nederland is teruggekeert! Kutschurft zal in maart het nieuwe album Over Smaak Valt Niet Te Fisten uitbrengen. Met knallers van hits als "Bukakke Barbie", "Kebab Yum", "Smegma Niets Meer", "De Lucht Van Weggeweest" en "Vocking Worststijl".
• Zeg maar dag tegen je eetlust.
• Het nieuwe album van de Duitse death metal band Debauchery heet Germany's Next Death Metal. Kudos voor die titel.
• Bij Nuclear Blast kan je de nieuwe single van Die Apokalyptischen Reiter downloaden, Dr. Pest.

REVIEWS

Korpiklaani – Ukon Wacka (Folk Metal)

Een nieuw jaar, een nieuwe Korpiklaani, het is zo onderhand vaste prik. Na de geweldige albums “Tales Along This Road” en “Tervaskanto” kwam met “Korven Kuningas” het eerste dieptepunt. De hupsedeunen waren weg, de muziek was langzamer en op een paar uitschieters (“Metsamies”, “Kipumylly”, “Paljon On Koskessa Kivea” en “Keep On “Galooping””) was het album uitermate zwak. “Karkelo” was weer een stap in de goede richting maar miste herkenbaarheid. De lat lag dus erg hoor voor “Ukon Wacka” maar ik kan inmiddels zeggen dat Korpiklaani dit maal een heel goed album heeft afgeleverd.

Dit album staat vol typische Korpiklaani nummers. Hupse deunen, een polkanummer, melancholische songs, echt alles wat op de vorige albums aanwezig was is er nu ook weer.

Opener “Louhen Yhdeksäs Poika” is meteen zo springerig nummer. Het valt op dat de accordeon meer dan ooit het voortouw neemt. Wel zit er een vioolsolo in, dat is extra punten!

“Päät Pois Tai Hirteen” is een cover van de hardrock band Peer Günt. Het klinkt erg lekker en catchy, ik moet het origineel nog even opzoeken. Drinknummer van dienst is “Tuoppi Oltta” en man wat een vrolijk melodietje zeg! Gegarandeerd feesten!

Op de titeltrack doet ene Tuomari Nurmio mee. Zijn stem lijkt wel wat op die van zanger.gitarist Jonne.Het is een traag nummer, maar versnelt wel wat.

“Korvesta Liha” is een rummer met een lekker riffje en gave accordeonpartijen. Het refrein is heerlijk catchy. Er zit een groove in die ik herken van Status Quo.

“Vaarinpolkka” is een instrumentaal nummer dat me doet denken aan “Nordic Feast” van “Tervaskanto”. Stuiteren geblazen dus.

De afsluiter “Surma” begint traag, maar schiet keihard uit de startblokken in het couplet. Ook dit nummer is lekker catchy,

Er is niks te schrijven dat nog niet geschreven is over Korpiklaani. “Ukon Wacka” past perfect in hun discografie. Korpiklaani verrast niet, maar stelt ook niet teleur. Zoals ze dat al jaren doen eigenlijk. Maar ik wil ook geen verassingen, ik wil hyperactieve folk metal zoals alleen zij dat kunnen maken. De sound is perfect, de nummers zijn sterk, en het plezier en replay zijn hoog dus ik zie geen enkele reden om dit album geen score onder de 90 te geven. En dat is ook precies wat hij krijgt.

90/100

The Project Hate MCMXCIX – Bleeding The New Apocalypse (Cum Victriciis In Manibus Armis) (Industrial Death Metal)

Jezus, wat een titel zeg! The Project Hate MCMXCIX gebruikt wel vaker lange titels voor nummers en albums maar dit slaat alles. Ik kort het vanaf nu af tot BtnA. BtnA is het zevende album van de Zweedse band. Het album duurt een uur en er staan zes nummers op. Dat komt neer op een gemiddelde lengte van tien minuten (!). Twee nummers zijn zelfs rond de dertien minuten. Bandleider K. Philipson heeft een nieuwe line-up bij elkaar moeten zoeken. Tobias Gustafsson (Vomitory, Torture Division) is de nieuwe drummer, en Ruby Roque (Ex-Witchbreed) vervangt Jonna Enckell op zang.

Een TPH album vergt een andere review techniek, ik kan niet zomaar zeggen “deze song heeft een lekkere riff” want alle songs zijn opgebouwd uit verschillende (brute) riffs.

Eén van de sterke punten van TPH lag altijd in de combinatie van de demonische stem van Jörgen Sandström en de engelachtige zang van Mia Stahl/Jonna Enckell. Ruby bedient zich van een heel ander stemgeluid. Ze klinkt hoog, ietwat schel en vol ballen. Als je de vorige zangeressen gewend bent vergt haar zang gewenning. Ik verzeker je echter dat het kwartje na een paar keer luisteren valt, en dan hoor je dat ze heel krachtig en loepzuiver zingt. Het begin van het album, “Iesus Nazarenus, Servus Mei” illustreert dit perfect. Ruby krijgt meer ruimte dan haar voorgangsters, wat toch wel zegt hoeveel vertrouwen Lord K. in haar heeft.

Nog kleine verandering in de sound, dit album heeft serieus DAT BASS! De bas was al wel hoorbaar op vorige albums, maar dit moet toch wel de meest smerige, vervormde, zwaarste bas zijn die ik ooit in death metal gehoord heb! Niks dan lof voor de mix van Dan Swanö.

De drums zijn iets inventiever dan tevoren maar geen grote verschillen daar. En Sandström zingt diverser en gaat hij meer krijsen met zijn droge grunt.

Het songschrijven dan. TPH lost brute death metal af met elektronische tussenstukjes. Soms zijn dat er meerdere (“The Serpent Crowning Ritual”) en soms zit er één groot tussenstuk in (“Summoning Majestic War”). Het is erg goed voor de afwisseling. Er wordt een sfeer geschapen die niet makkelijk gecreeërd word in death metal. Vooral het stuk in “Summoning Majestic War” als de band er weer bijkomt is duister en onheilspellend.”

Symfonische elementen zijn ook prominenter. Zo word “A Revelation Of Desecrated Heavens” ingeleid en uitgeleid door een orkest en is het begin van “Bring Forth Purgatory” één groot orkestraal crescendo. De gitaarriffs zijn van godslasterende kwaliteit, het is me een raadsel hoe K. deze demonische distortion produceert.

Gastoptredens zijn er ook, maar minder dan op “The Lustrate Process”. Mercyful Fate gitarist Mike Wead speelde alle gitaarsolo’s in, en Cristian Älvestam (Ex-Scar Symmetry, Solution 45.) en Leif Edling (Candlemass) doen vocale bijdragen in “Summoning Majestic War”. 

Het is moeilijk een hoogtepunt aan te wijzen, maar ik kies “Bring Forth Purgatory, omdat dat intro gewoon magistraal episch is en de hele song gewoon kont schopt.

BtnA past perfect bij de voorgaande albums. Net als die albums vergt het album veel moeite om te doorgronden, maar als je dat eenmaal gedaan hebt zijn je oren een ervaring rijker. Dit is een pareltje, en TPH verdient het om opgepikt te worden door een groter publiek. De overgang naar Season Of Mist is alvast een eerste stap. Dit is verplichte kost voor elke fan van inventieve en originele death metal, en gaat bij mij zeker weten hoog op de jaarlijst eindigen!

96/100

Onslaught – Sounds Of Violence (Thrash Metal)

Onslaught is de naam, thrashen is de faam. Hoewel de faam nog niet zo wil komen. Zonde, want Onslaught is een erg gave band.

Na het uitstekende “Killing Peace” is de Engelse band terug met hun nieuwe album “Sounds Of Violence.” “Killing Peace” boduurde voort op ‘The Force” en was zodoende melodischer. Op “Sounds Of Violence” gaat de band weer serieus thrashen. Versterkt met een nieuwe gitarist en bassist gaan gitarist Nige Rockett, drummer Steve Grice en de strot himself Sy Keeler weer lekker tekeer tegen de wereld.

Thrash met een intro kom je niet vaak tegen. Nu wel dus. “Born For War” schalt meteen in al zijn glorie door de speakers. Op eerste gehoor lijkt het alsof Sy Keeler meer gromt dan zijn semi-melodische geschreeuw op “Killing Peace.” Na een tijdje wordt duidelijk dat zijn stem nog steeds hetzelfde is. Verwacht alleen geen hoge uithalen, want de schreeuwstem is boos en dat is te merken.

“Code Black’ is trager en groovender. Naar het einde toe wordt het nummer zelfs doomy. Maar daarna knalt “Rest In Pieces” weer lekker het gaspedaal in. Dan komt het heerlijk groovende “Godhead”, een regelrechte aanklacht tegen “children of God.” Pakkend en met een heerlijke gitaarsolo.

Het lange “Antitheist” is heerlijk headbangbaar en “Suicideology” is weer een pure thrasher.

Na het korte outro komt de Motörhead-cover “Bomber” met Tom Angelripper (Sodom) en Phil Campbell (Motörhead zelve) als gastmuzikanten.

‘Sounds Of Violence” is een lekker thrashplaat geworden. Geen echte hoogtepunten, hoewel ik “Godhead” en “Rest In Pieces” als favoriet bestempel. Het is echter allemaal van zo’n hoog niveau dat “geen echte hoogtepunten” gerust als compliment gezien mag worden. Het beloofd weer een lekker thrash-jaar te worden!

85/100

MyGrain – MyGrain (Melodic Death Metal)

MyGrain uit Finland is een jonge melodic death metal band. Ze maken melodeath die alleen uit Finland kan komen: bruut en stevig, maar toch ook emotioneel, en niet bang voor toetsen.

Ik kan kort zijn, dit is een goed album. Van het breakdown-achtige begin van “Into The Parrallel Universe” tot het keyboard outro van “Cataclysm Child.” Gewoon pure melodeath zoals ik hem graag heb.

Verassingen staan er niet echt op. MyGrain heeft een eigen stijl gevonden. De heren gitaristen riffen er lustig op los en zanger Tommy schreeuwt, raspt en zingt. Als aanvulling doen verschillende futuristisch aandoende keyboardmelodieeën hun ding onder de riffs. De drums rammen en beuken, lekker agressief.

“Shadow People” is een lekker beuknummer, met zoals verwacht, een clean, catchy refrein. Maar het is wel een heerlijk melodietje. “Dust Devils And Cosmic Storms” en “Of Immortal Aeons” razen ook lekker voort waarbij de gave toetsen deze laatste een unieke feel geven.

“Xenomorphic” is ook zo’n parel van een nummer, waarbij alle elementen die melodic death metal gaaf maken bijeenkomen. Tommy kan goed zingen, beter dan sommige andere zangers in het genre.

MyGrain heeft misschien wel een eigen stijl gevonden, volwassen is de band nog niet. “MyGrain” is een erg goed album maar er is nog ruimte voor groei. Vooral de meezingfactor kan nog nét wat hoger. Maar zolang het sterke songs oplevert is er niet echt een probleem. Kopen als ja van Finse melodic death metal houdt of als je geïnteresseerd ben in een vroeg album van een band die over een paar jaar een melodic death metal klassieker op zijn naam hebt staan. Mark my words.

81/100

 Falkenbach – Tiurida (Pagan/Folk/Viking Metal)

Falkenbach kan zo langzamerhand wel een legende genoemd worden in pagan/folk/viking metalland. Alles wat de eenzame  reiziger Vratyas Vakyas uitbrengt gooit hem dichter naar de top. Er is dan ook geen zwakke schakel in de discografie van Falkenbach te bekennen, met als voorlopig hoogtepunt “Heralding – The Fireblade” uit 2005. Daarna werd het angstvallig stil rond de band.

Tot 2011, want Vakyas is terug met “Tiurida”, het eerste album in zes (!) jaar. Hij heeft weer zoals vanouds alles zelf ingespeeld, en werdt slechts bijgestaan door Boltthorn (drums), Hagalaz (akoestische gitaar) en Tyrann (extra zang). De stijl op “Tiurida” is luchtiger en meer folky dan het duistere “Ok Nefna Tysvar Ty”en “Heralding – The Fireblade.” Zo staat er een instrumentale track op, “Tanfana.” Maar ook de typische Falkenback nummers staan erop. “Where His Ravens Fly…” is zo’n nummer. Lange powerchords, mid-tempo drums en doorvlochten met een luit en fluitjes, terwijl die ijle zang van Vakyas nét naast de noot zingt…heerlijk.

“In Flames” is een net-niet black metal nummer, vol gekrijs. Halverwege krijgen we een mooi akoestische interlude dat echt een pagansfeer uitademt. De geest van het noorden zit gewoon bevangen in de muziek en dat merk je.

“Sunnavend” begint in pure Moonsorrow-stijl: folky, maar de gitaren zijn ijskoud. De melodie wordt het gehele nummer door een akoestische gitaar gespeeld, en akoestische gitaren zijn ook duidelijk hoorbaar door alles heen. Zang komt slechts heel sporadisch voor, en alleen in koren.

Verwacht geen black metal nummers als “Of Forests Unknown” of “Laeknisendr”, dit album is meer gericht op folkelementen en sfeer. Het hele album ademt de sfeer van de koude bossen in Scandinavië. ‘Tiurida” is een gevarieerd album geworden. Van bijna-black metal tot akoestische interludes en van woest gekrijs tot epische koren, het staat erop. Natuurlijk kunnen we de Bathory invloed niet vergeten. Vratyas zegt dat hij nooit naar muziek luistert, maar Quorthon is duidelijk een invloed voor hem.

Ik heb me uitstekend vermaakt met “Tiurida” maar toch vind ik dat “Heralding – The Fireblade” niet word overtroffen. Maar dat is ook een lastige taak, en ik reken dit album er ook niet op af. Als je zin hebt in een geestelijk reis naar het noorden, een album met sfeer wilt hebben of gewoon van “serieuze” pagan metal houdt is dit een verplichte aanschaf.

84/100

Dalriada – Ígeret (Folk Metal)

Folk metal is ook populair in de Balkan en andere oostbloklanden. Bands als Obtest, Skyforger en vooral Arkona zijn bij veel folkies geen onbekenden. Uit Hongarije hebben we nu Dalriada. Voorheeen bekend als Echo Of Dalriada, maar omdat er al ruim zes jaar onder deze naam gewerkt word negeren we dat gewoon. Hongarije betekend dat er zigeunerinvloeden in de muziek zitten en dat is hoorbaar.

Het intro is een akoestisch folkslied, in de moedertaal gezongen. Na het intro krijgen we “Hajdútánc”, een lekker hups folkmetal deuntje dat zich in je kop nestelt. Dalriada heeft een frontvrouw, Laura Binder en zij weet zich te bedienen van opgewekte cleane zang. Maar ze kan ook haar stembanden laten werken en een stevige grunt opzetten. Jammer dat deze niet meer gebruikt word behalve in dit nummer. Er word in “Leszek a Csillag” nog wel gegrunt maar dat lijkt me gedaan door gitarist András Ficzek of hun drummer. Deze laatste krijgt er in ieder geval credits voor. András heeft in ieder geval ook een krachtige strot en de wisselwerking met Laura wordt veelvuldig gebruikt. Deze man kan echt wel zingen, een genot om naar te luisteren.

De refreinen zijn vrij poppy en “Hajdútánc”, de titeltrack, en vooral “Kinizsi Mulatsága” bevatten meezingbare refreinen (als he Hongaars kan tenminste). “Kinizsi Mulatsága” (God mag weten wat het betekend) is een opgewekte song. Accordeon is de Hongaren ook niet vreemd, hoewel de viool het leidende instrument is.

Dalriada heeft één van de beste samenzangen die ik ooit gehoord heb. Zoals in het begin van “Leszek a Hold”. Deze heren en dame kunnen samen een stevig koor inzingen en het klinkt heel machtig en strijdkrachtig. Op dit nummer singt Korpiklaani-boegbeeld Jonne Järvelä een paar regeltjes in zijn moedertaal. Ook mag hij zich wagen aan wat tradioneel Fins ge-joik.

Ígeret is een afwisselend album geworden. Het is jammer dat “Hajdútánc” een verkeerd beeld geeft want ik had verwacht dat Dalriada meer op Arkona ging lijken. De muziek is stevig verankerd in metal/rock maar vertoont gelijkenissen met popmuziek. De refreinen zijn pakkend en soms vrolijk, soms melancholisch. Dalriada heeft een leuk album gemaakt voor folkies die niet bang zijn voor wat experimenteler werk, dat toch pakkend en leuk is om te horen. Geen hoogvlieger, wel een mooie zwever.

78/100

Artas – Riotology ((Melodic)Death/Thrash Metal)

Soms ontdek je een band wiens albumcover je gewoon beniewd maakt. Ik zag de cover voor Artas’ The Healing" in de Rock Tribune en ik werdt wel nieuwsgierig. “For fans of Heaven Shall Burn and Fear Factory” stond er grootsprakerig onder. Ik verpest meteen een droom: reken niet op duidelijk invloeden van die twee bands, want Artas klinkt nauwelijks als een mix tussen HSB en FF.

Als wat klinkt Artas dan wel? Goede vraag. Een mix tussen thrash en death metal, met een scheutje melodic death metal dekt de lading wel. Hun nieuwe album “Riotology” is net uit en smeekte me on een review.

Na het verplichte introotje schiet “Fortress Of No Hope” lekker uit de startblokken. Riffs of van te smullen, stevig drumwerk en een schreeuwerige zanger zijn de definiërende elementen. Maar vooral dat refrein is heerlijk. Meer rock-achtig dan thrash dat wel, maar gewoon pakkend. Ook “The Books Will Burn Again” is zo’n lekker nummer.

Deze band komt trouwens uit Oostenrijk. Daarom is “Rassenhass” in het Duits. En het moet gezegd, Duits is een goede taal voor thrash metal. Helemaal thrash waarin lekker tekeer wordt gegaan tegen het kwade in de wereld (is dat misschien de HSB invloed?). EN niet alleen Duits, ook Spaans (“No Pasaran!”, “Mediafada”) en Frans (“Le Saboteur”) passeren de revue.

Ook durft de band te experimenteren, “Between Poets And Murderers” bevat een vioolsolo. Erg gedurfd, maar het werkt wel.

Hoewel de band zijn best doet, ontstijgt dit album toch niet de middenmoot vind ik. Het is allemaal net iets te cliché, niks dat we nog niet gehoord hebben (afgezien van de viool). Maar Artas is toch een erg belovende band. De nummers zijn gemiddeld 4,5 minuut lang, en het album duurt 67 minuten, want het erg lastig maakt om het in één ruk uit te zitten. Vooral omdat tegen het einde alles nogal inwisselbaar gaat klinken.

Maar toch is “Riotology” geen slecht album. Het is alleen geen fantastisch album.

70/100

Hibria – Blind Ride (Power/Heavy Metal)

Hibria uit Brazilië wist meteen iedereen te overtuigen met de albums “Defying The Rules” en “The Skull Collectors.” Drie jaar na deze laatste is er het derde album, “Blind Ride” dus.

Power metal is niet een genre met een onbegrensd aantal mogelijkheden. Hibria viel op door de hoge maar toch krachtige zang van zanger Iuri Sanson. Die man kan zingen, niet normaal.

Ook viel de band op door het bovengemiddelde songmateriaal, dat resulteerde in “Tiger Punch”, “Screaming Ghost” en vooral “Steel Lord On Wheels.” Er was tevens een grote rol voor de basgitaar, die veelvuldig tapte en soleerde.

Anno 2011 is er bijna geen basloopje meer te herkennen in Hibria’s muziek. De verandering van bassist is nog nooit zó ingrijpend geweest.

“Nonconforming Minds” houdt nog redelijk vast aan de traditie maar “Welcome To The Horror Show” maakt ons duidelijk dat er iets anders is. De snelheid ligt lager en de zang ook. “Shoot Me Down” is het eerste echte powermetal anthem dat er op staat. Jammer dat de zang niet zo kweelt als eerst.

Ik kom nu wel erg negatief over he? Nergens voor nodig want Hibria is nog steeds Hibria. Alle kenmerkende aspecten zijn aanwezig, behalve de bas. Tenminste, tot  “The Shelter’s On Fire” waarin de bas zowaar hoorbaar is en spannende dingetjes doet!

Ook “Sight Of Blindness” gaat lekker tekeer en krijgt de hoofden wel aan het bewegen. De sound is meer op hardrock gebaseerd dan op heavy metal. “Rotten Souls” heeft een lekker refrein en de gitaristen soleren er op los.

“Blind Ride” valt me tegen. Het is niet slecht, maar afgaande op Hibria’s eerste albums had ik er meer van verwacht. De power van “Tiger Punch” en soortgenoten is veel minder aanwezig. “Blind Ride” is nog steeds beter dan wat er tegenwoordig allemaal uitkomt maar lost mijn verwachtingen niet in. Ik verwacht dan ook vaker terug te grijpen naar “The Skull Collectors.”

70/100

RELEASES
Van www.aardschok.com.

FEBRUARI

AbBYSMAL DAWN - LEVELING THE PLANE OF EXISTENCE
Ageless Oblivion - Temples Of Transcendent Evolution
...And You Will Know Us By The Trail Of Dead - Tao Of The Dead
Assassin - Breaking The Silence
Betzefer - Freedom To The Slave Makers
Ava Inferi - Onyx
Cauldron - Burning Fortune 
Corroded - Exit To Transfer
Crowbar - Sever The Wicked Hand
Darkest Era - The Last Caress Of Light
Darkest Hour - The Human Romance
DEICIDE - TO HELL WITH GOD
DESTRUCTION - DAY OF RECKONING
DEVILDRIVER - BEAST
Evergrey - Glorious Collision
Izegrim - Code Of Consequences
Jag Panzer - Scourge Of The Light
Jolly - The Audio Guide To Happiness
Lifelover - Sjukdom
Neuraxis - Asylon
Noisear - Subvert The Dominant Paradigm
ONE MAN ARMY AND THE UNDEAD QUARTET - THE DARK EPIC
Ordog - Remorse
OMNIUM GATHERUM - NEW WORLD SHADOWS
Pestilence - Doctrine 
Rabbits - Lower Forms
Ravenwoods - Enfeebling The Throne
Stryper - The Covering
Tephra - Tempel
TURISAS - STAND UP AND FIGHT
VREID - VVARG - WOLFKULT
Vinder - Vertigo
Oliver Weers - Evil’s Back

MAART

AGNOSTIC FRONT - MY LIFE, MY WAY
AMON AMARTH - SURTUR RISING
Artillery - 6
CAVALERA CONSPIRACY - BLUNT FORCE TRAUMA
CHILDREN OF BODOM - RELENTLESS RECKLESS FOREVER
Rotten Sound - Cursed
Tornado - Amsterdamn, Hellsinki
Vicious Rumors - Razorback Killer
WITHIN TEMPTATION - THE UNFORGIVING

JUKEBOX

Devildriver - Dead To Rights

Evergrey - Wrong

Madball - All Or Nothing

Suidakra - Dowth 2059

The Ocean - Firmament

Dalriada - Hajdútánc

Korpiklaani - Tequila

MyGrain - Trapped In An Hourglass

Before The Dawn - Deathstar

Zo, dat was het weer. Ik vind dat ik erg goed mijn best heb gedaan. Tot een volgende keer.

Stay metal \,,/

It's like a metal potpourri!

Jezus wat ben ik ongeduldig! Er komt zoveel uit de komende maanden dat ik niet weet waar ik het zoeken moet. Children Of Bodom, Devildriver, The Project Hate MCMXCIX, Turisas, Korpiklaani...allemaal grote namen. Ik hoop dat ik snel mijn kaartje voor Children Of Bodom in 013 kan kopen, al was het maar puur voor Machinae Supremacy. We weet wanneer ze weer komen! School wordt langzaamaan meer gestressed en ook met Addergebroed! begint er nu schot in de zaak te komen. En dan heb ik het nog niet gehad over de vele aangekondige albums! Over naar de orde van de dag.


NIEUWS

• Op 1 april verschijnt Omnivium, van de Duitse death metal band Obscura.
• Op 22 april Meredead, van Leaves' Eyes. Die Alexander Krull houdt er een tempo op na zeg!
• Het nieuwe album van Arch Enemy zal Khaos Legions gaan heten.
• Alestorm is klaar met het opnemen van Back Through Time en de plaat wordt in mei verwacht.
• Nieuws rond de Ierse punkers van Dropkick Murphys! De nieuwe plaat Going Out On Style komt op 1 mei. Bruce Springsteen en Fat Mike van NOFX zingen erop mee.
• Weet je wat er heel hard gedraaid word als ie op 29 maart uitkomt? Surtur Rising van Amon Amarth!
• Het nieuwe album van Omnium Gatherum heet New World Shadows en ligt vanaf 7 februari in de winkel.
• Het nieuwe album van de symfonische power metal band Serenity heet Death And Legacy. Het is een concept album over verschillende historische personen als Christopher Columbus, Giacomo Casanova, Sir Francis Drake en Queen Elizabeth I. Amanda Sommerville (Aina), Charlotte Wessels (Delain) en Ailyn (Sirenia) zullen te gast zijn op het album.
• En op 25 maart komt het nieuwe album van Vintersorg uit, Jordpuls. Dat vertaalt een beetje naar Pulse of the Earth voor de geinteresseerden.

REVIEWS

Battlelore – Doombound (Symphonic Metal)

Battlelore maakt nu al jaren furore met hun “Tolkien metal.” In de praktijk komt dit neer op symfonische metal met mannengeschreeuw en vrouwenzang. Net als de gemiddelde gothic/symphonic metal band dus, maar Battlelore mengt meer folkinvloeden in de muziek. Zo speelt toetseniste Maria ook fluit.

Battlelore heeft een formule en wijkt daar niet vanaf. Zoals zoveel bands. Bij Battlelore is het de wisselende zang tussen Tomi Mykkänen en Kaisa Jouhki die de aandacht trekt. Tomi bedient zich van een beestachtige, schorre rasp. “Doombound” is een conceptalbum rond de held Turin, uit Lord Of The Rings natuurlijk. Zoek het verhaal zelf maar op als je het wilt weten. De symfonische metal ligt lekker in het gehoor en betreed niet té veel ongebaande paden. “Iron Of Death”, “Bloodstained” en “Bow And Helm” trappen af in dezelfde manier. “Echanted” ook, maar bevat meer cleane zang van Tomi en een deel in het Fins.

“Kärmessurma” komt wel op nieuwe paden, alleen omdat het volledig in het Fins is.

“Olden Gods” is een lekker furieuze song. De nummers zijn nogal dramatisch, ik denk vooral omdat Turin niet echt een makkelijk leven had.

De lang uitgespannen titeltrack sluit alles af.

Dommbound is geen slecht album maar het leid aan dezelfde ziekte als alle andere albums van Battlelore: middelmateritus. De songs zijn prima en steken goed in elkaar maar er is niks dat ze boven de middenmoot laat uitstijgen. Compositorisch en vocaal niks aan de hand hoor. Doombound houd het lekker in het midden.

72/100

Deadlock – Bizarro World (Melodic Death Metal)

Het in 2008 verschenen “Manifesto” bracht Deadlock een stukje dichter aan de oppervlakte van de grote metalzee. Het album bevatte een paar knallers van nummers maar werdt ook totaal verpest door rare saxofoons en rappers (!!!). De mix die Deadlock brengt is allang niet orgineel meer (death grunts en vrouwenzang) maar door de muziek in een melodische death metal variant te brengen is het toch net even wat anders dan de hordes bands die dezelfde zangformule hanteren.

“Bizarro World” is een conceptalbum over een wereld uit de DC Comics, waar alles tegenovergesteld in van het leven op aarde.

En Deadlock hanteert nog steeds dezelfde formule. Maar het gaat er toch om of die formule lekker klinkt of niet? Dacht ik wel. En lekker klinken doet ie.

Als Johannes Prem brult is de muziek bruut en lekker hard, als Sabine Weniger zingt is de muziek pakkend en poppy. Uitstekend voorbeeld: “Falling Skywards.” Ook maakt Deadlock gebruik van keyboards en techo geluidjes.

“Earthlings” is een heerlijk beukend nummer met lekkere riffs en een pompend ritme. Hetzelfde geld voor “Brutal Romance”, wat een gaaf gitaarwerk zeg! De keyboards creeëren een mooie sfeer achter de riffs.

“Alienation” is een interlude en niets speciaals. Op “Renegade” nemen de keyboards een grotere rol in. De track begint rustig met Sabine en piano maar in het refrein neemt Johannes het voortouw en kan er lekker geheadbanged worden. Halverwege zit een elektronische break, gevolgd door dat techno/metalrefrein.

Het album bevat ook een ballad “You Left Me Dead” Een mooi nummer, maar echt pakken deed het me niet.

Bizarro World is wel een lekker album geworden. Het past prima in de rest van de discografie van de band. De wisselwerking tussen de vocalisten is prima gedaan en de songs zijn prima. Niet allemaal even memorabel maar toch. Leuk plaatje.

79/100

Svartby – Scum From Underwater (Folk Metal)

Svartby is de Russische versie van Finntroll. Beide bands bedienen zich van hupse black metal met humppa klanken. En ze zingen in het Zweeds. Svartby is echter de meer gefreakte versie van Finntroll. Hun muziek is gemaakt om op te stuiteren. En stuiteren zal je kreng!

Deze “Scum From Underwater” is een kleine teaser voor het aankomende album “Elemental Tales.” Svartby klinkt nog exact zoals ze deden, maar nu zingen ze in het Engels!

“Flaming Balls” zet meteen de toon voor wat je kan verwachten. De springerige metal is doorspekt met accordions, blazers, xylofoons en humppa. Nieuwe zanger Skrik is iets schriller dan zijn voorganger maar zeker niet slechter. Ook in dat opzicht is Svartby net als Finntroll: de muziek blijft relatief hetzelfde maar de zanger verandert. En die nieuwe zanger is steengoed.

“Mud Bubbles” is een sfeervol en sprookjesachtig instrumentaaltje. “Scum From Underwater” wordt geleid voor de klarinet. Door dat Svartby zo springerig en frivool klinkt zijn ze redelijk uniek.

Ik ga geen cijfer geven voor zo’n korte release. Het is maar een teaser tenslotte. Maar als ik wel een cijfer zou geven zou het een dikke voldoende zijn, puur op het plezier dat ik met die drie/twee nummers beleef. Svartby schept variatie in een redelijk verzadigd genre. Er is geen andere band die zo klinkt als zij, zelf Finntroll niet. Ik raad ten zeerste aan ze te checken als je Finntroll goed vind. En een tip voor Rock The Nation: haal deze jongens naar Paganfest, ze verdienen het.

Geen cijfer

Belphegor – Blood Magick Necromance (Black/Death Metal)

Belphegor…Zijn er nog andere bands die je kunnen laten lachen met songtitles als “Bondage Goat Zombie” “Bluhtstorm Erotika” en vooral “Sexdictator Lucifer”? De nummers, teksten en imago zijn dan wel volledig over de top, de muziek is prima uitgevoerd.

Want scheuren met die gitaar kan je gerust overlaten aan Helmuth. Belphehor bestaat anno 2011 uit twee mensen: Helmuth op zang en gitaar, en Serpenth op bas. “Blood Magick Necromance”…kennelijk zet Belphegor de Dimmu Borgir traditie van drie moeilijke woorden in een albumnaam voort.

De blastbeats vliegen meteen om je oren in “In Blood – Devour This Sanctity.” De productie is erg rauw maar alles is wel hoorbaar. Zelfs de bas treed af en toe naar voren. De riffs zijn allemaal prima, maar ik mis hooks. Nummers als “Possessed Burning Eyes”, “Angeli Mortis De Profundis en de titeltrack zijn allemaal van die keiharde black metal songs boordevol blastbeats en tremoloriffs. Maar er staan ook een paar atypische songs op.

“Discipline Through Punishment” is zo’n song. Het nummer is langzaam, met een zekere hook en meer melodische lijnen dan de andere nummers. Het is traditiegetrouw in het Duits gezongen (Belphegor zingt altijd één nummer in het Duits op elk album). “Rise To Fall And Fall To Rise” is wat sneller, maar nog steeds slepend traag. De twinkicks zijn echter beter vertegenwoordigd en het geheel doet episch aan. Vooral naar het einde toe, waneer er meer blastbeats in sluipen.

“Blood Magick Necromance” is een goede plaat. Maar ik mis hooks en herkenningspunten. De riffs zijn goed, het songmateriaal sterk en de demonische stem van Helmuth lekker vunzig. Maar ik mis net dat wat een plaat speciaal maakt. Het album doet ook niks aparts vergeleken met de rest van Belphegor’s werk. Misschien ben ik niet gemaakt om black metal te reviewen. Ik blijf erbij dat dit een mooie middenmoter is. Niets speciaals dus, wel goed.

70/100

The Browning – The Browning (Techno Metal)

Hiphop en metal is een combinatie die uit den boze is. Maar hoe zit het met die andere doodsvijand van metal, techno? Er zijn geen/weinig bands die die twee genres goed met elkaar mixen. Er is wel een Nederlandse band die dat doet en waar ik de naam niet meer van weet maar er is nu ook The Browning. En ik bedoel geen industrial! Echt techno/trance.

“Standing On The Edge” drukt je meteen met de neus op de feiten: dit is deathcore/death metal met een enorme dosis elektronica die zo uit een Tiësto song zouden kunnen komen. De basis is echter stevige metal. De brute breakdowns worden afgewisseld met elektronische interludes. De gitaar neemt nooit het voortouw en houdt het ritme lekker in stand. Onder de hoogtepunten van deze schijf reken in “Time Will Tell”, “Suite And Tie” en “A Better Way.” Maar het hele album is prima in orde. Het is wel jammer dat de nummers allemaal ongeveer hetzelfde ritme hebben. Ook maakt de band gretig gebruik van breakdowns. Door de elektronica is dat niet zo heel erg, maar soms komt het wat geforceerd over.

Dit album is maar een half uurtje lang. Het is eerder een EP dan een album eigenlijk.De lengte van de nummers ligt rond de drie minuten. Als de band voor hun volgende album langere nummers schrijft en niet zoveel breakdowns gebruikt kunnen ze nog echt doorbreken. The Browning klinkt in ieder geval uniek genoeg in deze tijd van muzikale verzadigheid.

84/100

JUKEBOX

Omnium Gatherum - New World Shadows

Vreid - The Sound Of The River

Within Temptation - Faster

The Crown - Doomsday King

The Browning - Time Will Tell

Rock Sugar - Don't Stop The Sandman

Serenity - The Chevalier

Stay metal \,,/

That's a mighty fine piece of work dear sir!

Zo! ik ben op dreef. Maar er gebeurt ook zo veel in metal-land. Hoewel het op dit moment vooral uitkijken is naar de nieuwe releases. Ik wil nog reviews schrijven van  Belphegor, MyGrain en Battlelore, dus ik heb nog wel werk. Gelukkig gaat op de studie alles voorspoedig. Qua nieuws gebeurt er helemaal niet zoveel deze week, maar toch wil ik wat delen.

• Hier kan je het nieuwe album van Social Distortion beluisteren, Hard Times And Nursery Rhymes.
• En hier en hier staat Huuto, een nummer van het nieuwe Moonsorrow album Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassa. De kwaliteit is niet zo goed. Hier staat een sampler van het hele album.

Een beetje speciale blog vandaag, ik heb namelijk maar één review en die is nog van een album van mei ook. Maar toch wil ik hem plaatsten, ik reken deze review tot mijn beste werk. Veel plezier ermee!

Keep Of Kalessin – Reptilian (Black Metal)

Een review voor een album dat al een tijd uit is? Voor deze keer wel, omdat dit één van de meest ondergewaardeerde albums van 2010 is.

Het lijkt alsof Keep Of Kalessin zich bewust afzet tegen de rest van de black metal scene. De heren dragen geen corpsepaint en pinnen, zingen niet over geloof en Satan, ze schuwen het experiment niet, ze dragen melodie hoog in het vaandel en hun albums zijn voorzien van een vlekkeloos geluid zonder overgeproduceerd te klinken. Sinds de doorbraak met het geweldige Armada is Keep Of Kalessin een bekende naam geworden, maar toch is de band nog erg ondergewaardeerd. Slechts een handje vol mensen kan de band rond gitarist Arnt “Obsidian C.” Gronbech echt waarderen. Waar veel black metal bands zo minimalistisch mogelijk willen klinken trekt Keep Of Kalessin steevast alle registers open. Met sterke songs en een stabiele line-up is de groep terug om Fenriz en zijn collegas eens een poepie te laten ruiken!

Voorganger “Kolossus” was vooral episch en melodisch, “Reptilian” focust meer op de thrashy elementen. Dat is meteen te horen in “Dragon Iconography.”  Het intro begint clean en zwelt langzaam aan tot een climax waarna de hele song openbarst in een wilde orgie van blastbeats en de kenmerkende riffs van Obsidian C.  Hoewel er altijd nieuwe elementen in Kok’s muziek sluipen is de basis altijd hetzelfde: de beukende drums van Vyl en de riffs.

Oh god, de riffs, ik kan er uren over praten. Ze zijn episch, melodisch, bruut en gewoon gaaf! Kan je je die goddelijke riff uit “Crown Of The Kings” nog herinneren? Hoorgasme! En aan riffs geen gebrek. “Dragon Iconography” zit er vol mee. Zoals de riff na de refreinen, gewoon zalig!

“The Awakening” begint retestrak, met een thema dat later in de song nog terugkomt. De eerste songs zijn oden aan een of andere draconische godheid. Ik ben gek op draken dus dit is precies mijn pakkie an. Cleane vocalen zijn prominent. Keep Of Kalessin maakt ook vaker gebruik van keyboards dan voorheen. Er zaten er al wat op “Kolossus” maar nu dus nog meer. Maar de keyboards staan nooit op de voorgrond, en vervullen meer een back-up rol. Alleen waar het nodig is dus. Zoals het einde van “Dragon Iconography” en grote stukken van “The Divine Land” en “Reptilian Majesty.” Maar niet op de zaken vooruitlopen.

“Judgement” is pure thrash. Ik had het interview met Obsidian niet nodig om te herkennen dat Exodus hier een grote rol speelt. Lekker moshen is het devies. De track is niet té gelaagd en episch en legt zich alleen toe op stevige riffs. Bij deze song kan ik ook de kanttekening maken dat de bas prima te horen is op het gehele album. Wizziac haalt niet de meest technische capriolen uit, maar hij vult de gaatjes prima op en levert gewoon goed werk af. Het vergt meer dan alleen talent om met interessante baslijnen te komen met dit soort gitaarwerk.

“The Dragontower”...het Eurovisie nummer. Ik vind dat het nummer onnodig hard word beoordeelt. Waarom kunnen mensen het niet hebben als een band van de gebaande paden afwijkt? Ik juich het toe als een band mee wil doen met Eurovisie. Misschien komt het circus tot inkeer en gaan er meer serieuze acts meedoen. En nee, De 3 J’s zijn geen serieuze act!!

Hoe dan ook, “The Dragontower” is een prima nummer. Catchy, krachtig en het heeft alles van KoK in zich, alleen zijn de drums wat anders en is de tekst makkelijk te onthouden. Nou en. Maar toch heb ik er bezwaren tegen dat hij op het album staat. En niet omdat het geen goede song is, laat dat duidelijk zijn, maar omdat hij niet het niveau haalt van de andere nummers. Die zijn toch episch en progressief. “The Dragontower” is een prima single, maar valt op “Reptilian” lelijk buiten de boot.

“Leaving The Mortal Flesh” is de meest typische KoK song op het album. Het had zo op “Armada” kunnen staan. Wat niet wegneemt dat ook dit een ijzersterk nummer is. Ik vind dit het zwakste nummer. De epiek die toch aanwezig was in de andere nummers (zelfs in “The Dragontower”) is minder aanwezig. Maar toch is het gitaarwerk weer om van te smullen. En dat refrein is ook erg gaaf. Zwakker, maar zeker niet slechter.

“Dark As Moonless Night” is een traag nummer, met een duistere tekst. Het wordt vaak als ballad omschreven maar ik vind het geen ballad, bij lange na niet. Het nummer is erg dramatisch. Maar toch heeft het wat. Het kostte me wat tijd om hem volledig tot me te laten doordringen maar na een tijdje klikte alles. Goed voor de afwisseling ook.

“The Divine Land” is één van de songs die ik zou laten horen als iemand me vroeg wat Keep Of Kalessin inhoud (De andere zijn “Crown Of The Kings” en ‘Kolossus”). Dit is met gemak de meest epische, over-the-top song die Obsidian C. ooit uitkakte. Koren, keyboards en epische passages, “The Divine Land” heeft het allemaal. Het is zó episch, je houdt het niet voor mogelijk. Eigenlijk moet je het zelf horen. Zoek hem op. Nu!

Dan komt “het”. De grande finale, het sluitstuk, het monster, de ultieme KoK song, de grote ode aan de machtige draak: “Reptilian Majesty.” En een “majesty” is het. 14 minuten pure Kok-style black metal. Je hoort al in het intro dat dit een episch lied word en epischt wordt het. Vanaf het moment dat het couplet ingezet wordt en Thebon begint te zingen barst alles los. Keyboards, melodieën, riffs, blastbeats, alles zit erin. Na dat goddelijk “refrein” zakt alles in en komt een atmosferische interlude waarin Thebon met een zware praatstem verhaalt over wat ik denk een vervolg is van het verhaal dat “Kolossus” beheerste. Dan, langzaam, zwelt de song weer aan. Obsidian C. speelt een gave solo en zet een hypnotisch herhalende riff in. De koren zetten in en alle epiek barst weer los, klaar voor een opbouw naar de laatste sectie van het werkje. In dat deel komen de epische riffs weer terug en geeft de Noorse band nog één keer alles. Na het beoogde slotakkoord spelen de keyboards nog een feeëriek stukje, waarna de band het echte slotakkoord speelt. Met dit uitstervende akoord komt er een eind aan dit onbetwiste meesterwerkje.

“Reptilian” is een ge-wel-dige plaat geworden. Alles wat Keep Of Kalessin liet horen op “Armada” en “Kolossus” is aanwezig, en wordt soms uitgetrokken tot in het extreme. Het is geen gemakkelijke plaat, laat dat duidelijk zijn. Het kostte me iets van vier volledige luisterbeurten en nog een paar beluisteringen van losse nummers voor alles tot me doordrong, en ik ben ervan overtuigd dat zelfs dat nog heel snel is. De songs zijn gelaagd, en lastig te doorgronden. Op sommige momenten, vooral in “Reptilian Majesty” gebeurt er heel veel tegelijk.

De instrumentalisten beheersen hun kunstjes perfect, maar dat wisten we al. Thebon is afwisselender dan ooit. Hij schreeuwt, krijst, praat en fluistert de draconische teksten je oren in.

En ook de productie is perfect. Alles is duidelijk te horen, zelfs de bas van Wizziac.

Ik kan niks anders zeggen dat ondanks één zwakkere song en een vreemde eend in de bijt dit een fantastisch album is geworden. En laat je niks wijsmaken, ook die twee nummers zijn ijzersterk. Keep Of Kalessin is de black metal ontstegen en heeft een niche voor zichzelf gecreeërt. Ja, ik gooi overvloedig met superlatieven maar als er één plaat is die dat verdiend is dat “Reptilian.” Ik heb veel plezier beleefd aan de schijf en zal dat nog heel lang blijven doen.

Misschien is de plaat wel ondergewaardeerd. Maar tussen de rits aan platen die weinig aandacht krijgen kan je soms nog een ruwe diamant vinden. Ik heb in ieder geval een briljant gevonden. Want een briljante plaat is dit wel. Onbetwist een meesterwerk. Punt.

98/100

Zo, dat was uitgebreid he?

JUKEBOX

Turisas - The March Of The Varangian Guard

Kalmah - 12 Gauge

Terror - Keepers Of The Faith

Grave Digger - Rebellion (Feat. Hansi Kürsch and Van Canto)

Sparzanza - Temple Of The Red-Eyed Pigs

Dat was weer leuk ^.^ Tot de volgende keer!

Stay metal \,,/

Oh God! Too much pictures!

Jippie! De eerste blog van het jaar! En ik heb meteen een eerbetoon aan Nederlandsch Metaal. 2011 wordt een nog beter jaar dan ik dacht, ook Hibria heeft een album aangekondigt. Er zijn weinig power metal bands die als "origineel" bestempelt kunnen worden, en nog minder die mij meteen uit mijn sokken kunnen blazen. Hibria is er wel zo eentje. Jammer dat de datum nog niet bekend is. 

Ik heb nu al zo'n zin in Paganfest! Dat wordt een hele dag genieten!

NIEUWS

• Op de MySpace van de Braziliaanse power metal band Hibria staat het nummer "OnConforming Minds",van het aankomende album Blind Ride.

1. Blind Ride (intro)
2. Nonconforming Minds
3. Welcome To The Horror Show
4. Shoot Me Down
5. Blinded By Faith
6. The Shelter's On Fire
7. Beyond Regrets Of The Past
8. I Feel No Bliss
9. Sight Of Blindness
10. Tough Is The Way
11. Rotten Souls

• Je kan via de website van The Project Hate MCMXCIX en die van Season Of Mist de track "Summoning Majestic War downloaden. De track komt van het nieuwe album Bleeding The New Apocalypse (Cum Vitriciis In Manibus Armis)
• Rammstein heeft shows in New York en Montreal opgenomen voor een dvd. Ook komt er een best-of met twee nieuwe songs.
• Hier kan je het nieuwe album van de band Tristwood downloaden, Dystopia Et Disturbia. Pas op, het is een extreem werkje.
• Het nieuwe album van Evergrey heet Glorious Collision. 

1. Leave It Behind Us
2. You
3. Wrong
4. Frozen
5. Restoring The Loss
6. To Fit The Mold
7. Out of Reach
8. The Phantom Letters
9. The Disease…
10. It Comes From Within
11. Free
12. I’m Drowning Alone
13. … And The Distance
14. … And The Distance (Carina Bonustrack)

• Het nieuwe album van Cavalera Conspiracy heet Blunt Force Trauma en is voorzien van het volgende prachtige artwork:

• Kort nieuws: Suicide Silence gaat de studio in, Dying Fetus gaat albums opnieuw uitgeven en de nieuwe Vomitory heet Opus Mortis VII

• Oefen je Fins! De nieuwe Moonsorrow heet Varjoina Kuljemme Kuolleiden Maassa. Dat betekent zoveel als "We are the moving shadows of the dead earth. Releasedatums:
  February 21 - U.K.
  February 23 - Finland
  February 25 - Germany, Switzerland, Austria
  February 28 - Rest of Europe
• Oh, en de tracklisting is ook al bekend:

          1. Tähdetön

          2. Hävitetty

          3. Muinaiset

          4. Nälkä, Väsymys Ja Epätoivo

          5. Huuto

          6. Kuolleille

          7. Kuolleiden Maa

• Krokus is nummers aan het schrijven voor een nieuw album. Dat wordt leuk :)
• Hier staat het nummer "Tuoppi Oltta", en hier kan je de single "Ukon Wacka" én "Tequila" downloaden. Alle drie de tracks komen van het nieuwe album van Korpiklaani, Ukon Wacka. Het album komt op vier februari uit. 

REVIEWS

Legion Of The Damned – Descent Into Chaos (Thrash/Death Metal)

Ik ken geen band die zó halsstarrig vasthoud aan een formule als Nederlands trots Legion Of The Damned. Zelfs Motörhead is nog afwisselender. Maar ik ken ook geen band voor wie het halstarrig vasthouden aan een formule zó goed heeft uitgepakt als Legion Of The Damned (LotD). Want oh, oh,oh, wat kunnen die heren goed thrashen!

Vier albums, één dvd en één re-release, dat is wat Legion Of The Damned sinds haar geboorte in 2005 heeft afgeleverd. Elke schijf staat weer vol met die heerlijk kolkende death/thrash metal. LotD weet wat de fans willen, en zoals ze op 4chan zeggen: LotD delivers!

Want ook Descent Into Chaos is weer exact als de voorgangers.

Nox Arcana mastermind Joseph Vargo levert weer als vanouds het intro aan. En geef toe, het had op elke Nox Arcana cd kunnen staan. Duister, spokend en heel vet. Dan gaan we zonder problemen over in de eerste track “Night Of The Sabbath.” Niks op aan te merken, gewoon wat we gewend zijn. Ik hoor al de als refrein “Ia! Shub-Niggurath!” dus de H.P. Lovecraft invloed is weer terug. Maar “War Is In My Blood” gaat daar nog een stapje overheen, en voert het tempo iets terug, ten behoeve van de pakkendheid van de zanglijnen.

Je merkt dat Peter Tägtgren zijn magische vingers over de muziek heeft laten gaan want de productie klinkt nog een stukje gelikter dan eerst.

Holy Blood, Holy War is een stukje thrash metal waar Slayer tegenwoordig nog wat van kan leren. En ook het eerder uitgebrachte Killzone is likkebaardend lekker. Ik zie de pits al voor me! “Lord Of The Flies” is wat atypischer. Het begint clean, is vrij doomy en wordt niet echt snel en er zit potdomme een gitaarsolo in! Nou ja, eerder een verzameling pick scrapes en divebombs…maar toch een gitaarsolo. En ook “Desolation Empire” heeft een solo. “The Hand Of Darkness” doet me denken aan “Pray And Suffer” van het vorige album ‘Cult Of The Dead.” Een lekkere track. De laatste track “Repossessed” is weer zo’n thrashy LotD track.

De bonus track van de limited edition is een versie van “Legion Of The Damned” met Peter Tägtgren. Ik hoopte dat hij ook lead zou zingen, maar hij doet alleen back-up in het refrein. Jammer.

Descent Into Chaos bevat geen echte verassingen en schuift naadloos aan bij de rest van de albums. De kracht van LotD is meteen ook de zwakte, die formule die ze hanteren is sterk, maar inwisselbaar. Je kan de nummers op willekeurige manier sorteren en er een album van maken, het past allemaal bij elkaar. Hierdoor is het lastig een cijfer te geven. Ik ga toch voor mijn luisterervaring en die was goed. Door het repetieve karakter is het geen topper, maar te pruimen is “Descent Into Chaos”zeker wel.

80/100

Akelei – De Zwaarte Van Het Doorstane ((Atmospheric) Doom Metal)

Ik kwam dit album geruime tijd geleden tegen op Zware Metalen en het oogste niks dan lof. “Atmospheric Doom Metal”, stond te lezen op de Metal-Archives. Doom metal is lange tijd niet mijn ding geweest, en dat wat me bevalt is of klassiek werk (Candlemass, My Dying Bride) of ultra-slome funeral doom (Ahab, Khanate). Maar als een album unaniem zulke goede kritieken krijgt moet het toch wel wat bijzonders zijn toch?

Oh jazeker wel. Ik wil mezelf niet bestempelen als een kenner van doom metal, sterket nog, ik vind dat binnen de metal er twee genres zijn die de grootste kwaliteit aan kutbands bevatten en dat zijn black- en doom metal. Maar ik herken kwaliteit wel wanneer ik het hoor, en dit is zeker kwaliteit.

Akelei bestaat al sinds 2006, en heeft reeds een demo en een singletje uitgebracht. Gelukkig kan je deze gratis downloaden op hun site (het album trouwens ook). De promo moet ik nog horen, de track “Dwaaluur” zou in ieder geval zo op het album passen.

Wat valt er dan precies te horen? Laat ik zeggen dat de titel “De Zwaarte Van Het Doorstane” perfect de lading dekt. Zwaarmoedige muziek, met emotionele teksten, en een gevoel van isolatie, (wan)hoop en liefde. De gitaren zijn loodzwaar, zoals het hoort. Akelei heeft maar liefst drie gitaristen om een mooie wall-of-sound te creeëren. Mooie melodieën en stevige akkoorden wisselen elkaar af. De bas verdrinkt nogal in de dikke gitaarsound maar af en toe drijft er een loopje boven of is hij te horen boven de cleane stukken.

De drums volgen niet alleen het standaard logge doom-ritme, maar durven nog al eens te experimenteren. Het tempo blijft onveranderd, maar het ritme wijzigt.

De zang vergt gewenning. De teksten zijn in het Nederlands, en ik had niet gedacht dat er naast Heidevolk nog een Nederlands zingende groep in mijn blog besproken zou worden (Kutschurft misschien, maar verder toch niet!). En nog nooit heb ik bij een Nederlandse tekst zo’n emotioneel gevoel gehad. Vooral s’avonds komt dat goed tot zijn recht. Er zit een effect op de zang waardoor het net lijkt alsof zanger Misha Nuis zijn lijnen in een kerk heeft opgenomen.

De eerste track “Verlangen” definieert meteen wat er komen gaat. Een uitstervend akkoord, die trage drums en een melodie, terwijl cleane gitaarlijnen zich een weg naar boven vlechten. Het couplet wordt beheerst door cleane melodieën. De track zwelt wat aan voor het “refrein.” Tegen het einde bouwt de song op naar een climax, terwijl steeds weer diezelfde gitaarlijnen blijven spelen. Deze opbouw komt ook terug in “Meer Dan Je Ziet”, mijn lievelingssong van het album. Het einde van dat nummer is doomy, maar toch ook episch.

“De Zwaarte” is meer typische doom, waarin de drums niet zoveel experimenteren, maar toch blijft er genoeg om te horen. De zang en teksten voegen een extra dimensie aan de muziek, net door dat effect en de emotie in de teksten.

“Een Droom In 6/8” is instrumentaal. Ik mis de zang wel, maar een slechte track is het niet. De laatste track is “Duett” Een duet met ene Cecilie Langlie, zangeres van de Noorse doom band Skumring. Ik denk dat ze Noors zingt want ik hoor geen herkenbaar Nederlands. Het album eindigt met die herkenbare uitstervende akkoorden, en fade-out met een cleane gitaar.

Ik kan niet zeggen of Akelei een heel vernieuwend en origineel album heeft gemaakt. Ik kan wel zeggen dat Akelei een heel erg goed en mooi album heeft gemaakt. De emotie, de riffs, alles klopt. Dat het me toch twee maanden heeft gekost om dit meesterwerkje te horen. Als ik het eerder hoorde was hij misschien nog wel in mijn jaarlijst gekomen. Ik tip Akelei in ieder geval als één van dé nieuwe talenten van 2010. “De Zwaarte Van Het Doorstane” is een topplaat, verplichte kost voor elke Nederlandse doomliefhebber, maar ook voor de liefhebber van mooie, emotionele muziek.

95/100

Dark Moor – Ancestral Romance (Symphonic) Metal

Dark Moor kan je best omschrijven als het kleine broertje van Rhapsody. Beide bands maken symfonische power metal, en beide bands hebben een zanger met een dijk van een stem (en dijk van een accent). Maar waar Rhapsody veel meer op het gaspedaal ramt, neemt Dark Moor meer de mid-tempo route. Waar Rhapsody alleen over draken en ridders zingt, zingt Dark Moor over liefde, romantiek en fantasy. Ook mengt Dark Moor Spaanse invloeden in hun muziek.

Dark Moor is het kindje van gitarist Enrik García. In 2003 werd zangeres Elisa Martín vervangen door Alfred Romero. Laat ik maar zeggen dat ik Alfred prefereer boven Elisa. Ik vind zijn stem veel krachtiger en beter uit de verf komen. “Ancestral Romance” is het vijfde album van Dark Moor met Romero op zang. Ze houden het tempo er wel lekker in.

Over naar de muziek. Dark Moor heeft geen toetsenist dus ze spelen live met tape. Dat betekend dat de symfonische arrangementen lekker over the top kunnen zijn. Zoals in opener “Gadir.” Lekker bombastisch dus. De gitaar fungeert veel meer als ritme-instrument, in tegenstelling tot de hyperactive leads van Luca Turilli.

“Love From The Stone” is de typische single. Catchy, makkelijk mee te zingen en voorzien van een romantische tekst.

Ik ben zelf een liefhebber van het lange “Mio Cid.” In dit nummer, dat zich door een verschillende passages vlecht zit onder meer een akoestische flamenco solo. En in “Ah! Wretched Me” zit een basgitaarsolo! Epic win! “Cançion Del Pirata” is een lekker power metal nummer in het Spaans gezongen. En “Tilt At Windmills” is een rustige gevoelige rockballad die toch wel ballen toont.

Ja, “Ancestral Romance” is een pretentieus album geworden. Maar ook deze Dark Moor release wordt geplaagd door hetzelfde als de andere albums: middelmateritus. Het album komt nergens hoger dan de middenmoot. Het niveau van Rhapsody wordt nooit gehaald. Maar dit is geen slecht album, het is alleen geen topper. Alfred Romero mag zich meten met de beste metalzangers in het wereldje en ook de andere muzikanten zijn uitstekend. Als je van symfonische metal houdt is dit zeker je pakkie an. Als je van perfectie houdt niet.

77/100

Stratovarius – Elysium (Power Metal)

Het Finse Stratovarius heeft een woelige tijd achter de rug. Na de ruzie met bandleider Timo Tolkki, het ietwat teleurstellende “Polaris” en de constatering van kanker bij drummer Jörg Michael is dan eindelijk de nieuwe cd “Elysium” uit. Het artwork laat al geen twijfel over, je weet wat je kan verwachten.

En wat je verwacht dat krijg je. Beginnend met het heerlijke “Darkest Hours.” De keyboards van toetsenmaestro Jens Johansson staan weer een stukje hoger in de mix.

Dat Stratovarius nog lekker snel uit de hoek van komen wordt bewezen met “Under Flaming Skies.” Net als op “Polaris” merk je nauwelijks dat er een andere gitarist aan het werk. Natuurlijk zijn de solo’s minder all over the place zoals dat met Tolkki nog wel eens wilde gebeuren, maar Matias Kupiainen staat zijn mannetje. Nog meer dan op “Polaris” bewijst de band dat ze wel goede nummers kunnen schrijven zonder hun “dictator.”

“Infernal Maze” begint met een fragiele zanglijn maar neemt een fikse sprong in snelheid. Timo Kotipelto loeit lekker hoog, en de toetsen klinken weer heerlijk. En dan heb ik het nog niet eens over de bas gehad. Die is gewoon hoorbaar! En doet een paar heel verassende dingen kan ik je vertellen. In dit nummer zit ook wat Stratovarius als geen ander kan, en waar ze zo bekend mee werden: keyboard/gitaar solo’s. Johansson kan zich meten met de beste gitaristen.

Van deze formule wijkt de band niet echt af. “The Game Never Ends”, “Moment In A Lifetime” en het ballad-achtige “Move The Mountain”, allemaal zijn het uitstekende nummers, met refeinen om van te smullen en weinig zwakke momenten.

Voor het hoogtepunt van het album krijgen we nog “Event Horizon”, een heerlijke power metal track met een heerlijke solo. Deze kan linea recta in het rijtje Black Diamond/Speed Of Light.

Dan de knaller van het album: de titeltrack “Elysium”. Een achttien (!) minuten durend monster van een track. Als een magistrale apotheose verenigt het nummer alles wat je in de vorige nummers hoorde: pakkende riffs, geweldige zanglijnen, solo’s, stevig drumwerk, pure power metal coupletten en een mooi episch outro. Ik kan het niet in woorden zetten, je moet het zelf maar beluisteren.

“Elysium” is met gemak de beste Stratovarius plaat sinds “Infinite” (2000). Zelfs de “comeback-plaat” “Polaris” is er niks bij. Stratovarius 2.0 heeft zich nu echt bewezen. Topplaat, en dat zo vroeg in het jaar!

94/100

JUKEBOX
Doom Corner: Candlemass - Black Dwarf
Doom Corner: Akelei - De Zin (Die Ik Verloor)

Korpiklaani - Tequila

Belphegor - Impaled Upon The Tongue Of Sathan (NSFW) Hij is erg bloederig, kijk op eigen risico.Ok, zo erg is het niet, maar ik heb toch gewaarschuwd. Youtube vind het in ieder geval niet tof. Pussies.

MyGrain - Of Immortal Aeons

Dew-Scented - That's Why I Despise You
Hackneyed - Deatholution

Ray Stevens - Ahab The Arab Lolz, ik kwam dit tegen terwijl ik naar Ahab zocht. Ik wil het jullie niet onthouden, vooral zijn kameel-geluiden zijn geweldig.

Plastic Bertrand - Ca Plane Pour Moi Ja, wen er niet aan, Frans in mijn blog, maar ik wil het toch ff delen.

Zo, dat is wel weer genoeg. Ik heb nog reviews gepland voor MyGrain en Battlelore, dus kijk er naar uit!

Stay metal \,,/